मुख्य सामग्रीवर वगळा

Vonage World – एक सुवर्णसंधी !

( शॉर्ट ब्रेक घेतीय जरा प्रवासवर्णनातून.. किटकॅट खाऊन घ्या तुम्ही तोपर्यंत !! :eat: )
भारताबाहेर राहणार्‍या लोकांना हे पोस्ट उपयोगी जास्त आहे.
भारतात कॉल करण्यासाठी तुम्ही काय वापरता? रिलायन्स, स्काईप, याहू वगैरे?
आम्हीही तेच करत होतो इतके दिवस. पण तिकडून आईबाबांना कम्प्युटरवर ताटकळत ठेवण्यात, एखादी अडचण आली की फोनवरून ती सॉल्व्ह करत बसण्यात काही अर्थ नाही असं दिसल्याने मेसेंजर्सचे पर्याय कमी केले.. रिलायन्स आहे खरं चांगले, पण दोन घरी फोन झाले की बाकी ठिकाणी फोन होण्याचे चान्सेस फारच कमी! त्यामुळे आम्ही सारखे पर्याय शोधतच होतो…

Finally We Have Got The Solution !


Vonage
महीन्याभरापूर्वी Vonage च्या Vonage World या स्कीमची घोषणा झाली व आम्ही इकडेतिकडे चौकशी करून ती घेऊन टाकायचा विचार केला. (Unlimited Calls in USA and Puerto Rico, and Free calls to Landlines and Cellphones in 60 other countries, including India !) whoo..hooo.. ! रेफरलसुद्धा मिळाले [ रेफरल घेतल्यावर ज्याने रेफरल पाठवले आहे त्याला व आपल्याला पहीले २ महीने फ्री मिळतात.. ] व पुढच्या आठवड्यातच ( म्हणजे आत्ताच्या गुरूवारी) पॅकेज घरी आले सुद्धा. पटपट सेटींग्स करून टाकली, आधी सेलफोन्सवर फोन करून पाहीले तर लॅग काहीच नव्हता, पण साऊंड क्वालिटी बेक्कार वाटली! :( मग जरा शोधाशोध केल्यावर कळले, Vonage च्या अकाउंट्समधे जाऊन ती चेंज करता येते. मग ती हाय वर ठेवली आणि सगळे ऍडप्टर्स , मोडेम्स एकमेकांपासून लांब ठेवले!( काय पण नाटकं ना?) पण हे केल्यावर क्वालिटी एकदम सुधारली! व आम्ही भारतात पहाट होण्याची वाट पाहात बसलो. :)
पहाट झाली, घरी, मैत्रिणींकडे , नातेवाईकांकडे भरपूर फोन्स केले, गप्पा मारल्या, अगदी एकमेकांच्या शेजारी बसून गप्पा मारल्या सारखा आवाज, लॅग नाही.. सेलफोन सारखा रेंज / सिग्नलचा प्रॉब्लेम नाही! एकदमच भारी झाले की काम!! :clap:
Vonage Residential Plans : Vonage World येथे जाऊन हा प्लॅन चेक करा. अतिशय उत्तम संधी आहे !
[ अरे हो.. तुम्ही जर तुमचे नाव, इमेल पत्ता इत्यादी कळवलेत तर मी रेफरल इमेल पाठवू शकेन. अर्थात आधी मित्र-मंडळींना पाठवणे चालले आहे. शिवाय असे किती रेफरल्स पाठवता येतात हे सुद्धा पाहीले पाहीजे. पण जमले, तर मी जरूर मदत करीन! ]
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …