मुख्य सामग्रीवर वगळा

थाई व्हेजी स्टर फ्राय & चिकन लिंग्विनी नुडल्स [Thai Veggie Stir Fry & Chicken Linguine Noodles]


लागणारा वेळ:
४० मिनिटे
लागणारे जिन्नस:
भाज्या :
गाजर , फ्लॉवर, ब्रोकोली, लाल-हिरवी सिमला मिरची, पातीचा कांदा, कांदा, मटार, ग्रीन बीन्स, (आणि अजुन जे काही संपवायचे असेल ते! स्मित )
थोडेसे भाजलेले दाणे (नवर्‍याला प्रचंड आवडत असल्याने घेतले, ओरिजिनल रेसीपी मध्ये नव्हते)
५-७ लसणाच्या पाकळ्या बारिक ठेचून
वाळलेली लाल मिरची कुटून
कुकींग वाईन (असल्यास.) (माझ्याकडे नव्हती. मी थोडे व्हिनेगर+लिंबूरस घातले)
सॉस :
(तिखट) चिली सॉस,
सोया सॉस ( मी कमी सॉल्ट असलेला आणि अगदी थोडाच वापरला)
थाई स्वीट चिली सॉस
१/३ कप व्हेजिटेबल अथवा चिकन स्टॉक.
अर्ध्या लिंबाचा रस
चमचाभर मध ( गोड हवं असल्यास अजुन जास्त घेता येईल)
२ टीस्पून कॉर्न स्टार्च ४ टेबलस्पून पाण्यात मिसळून. (कॉर्न स्टार्च नसल्यास ४ टीस्पून मैदा घ्यावा)
क्रमवार पाककृती:
स्टर फ्राय सॉसः
सर्वप्रथम कढईमध्ये व्हेज /चिकन स्टॉक , चिली सॉस, सॉय सॉस, थाई चिली सॉस, लिंबाचा रस घालून गरम करत ठेवणे. रेसीपीमध्ये मधही यातच घेण्यास सांगितला होता. परंतू तो गरम करू नये असे वाचले असल्याने मी तो शेवटीच मिक्स केला.
या वरील मिश्रणाला थोडी उकळी आली की ठेचलेला लसूण व पाण्यात मिक्स केलेले कॉर्न स्टार्च घालणे.
कॉर्न स्टार्चमुळे सॉस थोडा घट्ट झाला की हे मिश्रण बाजूला ठेवून देणे.
स्टर फ्राय भाज्या :
थोडेसेच तेल घेऊन त्यावर सिमला मिरची, दाणे घालणे. दाणे थोडे परतले गेले की बाकी सर्व भाज्या अ‍ॅड करणे.
थोडासा चिली सॉस, सॉय सॉस, कुकींग वाईन / व्हिनेगर + लिंबूरस घालणे.
तसेच थोडी वाळलेल्या मिरचीची पूड घालून झाकण ठेवून शिजवणे.
हे झाल्यावर वर तयार केलेला स्टर फ्राय सॉस या भाज्यांमध्ये मिसळून एकजीव करून त्याची वाफ काढणे.
झाले तयार थाई व्हेजी स्टर फ्राय ! स्मित
चव : लिंबामुळे आंबट, सॉय सॉस मुळे खारट, चिली सॉस व स्वीट चिली सॉस मुळे गोड-तिखट व मधामुळे गोड अशी एकत्र अफलातून लागते! स्मित
या बरोबर मी चिकन लिंग्विनी पास्ता/नुडल्स केला होता. त्याची रेसीपी छोटीच असल्याने इथेच देते.
गव्हाचे लिंग्वीनी नुडल्स मीठ असलेल्या पाण्यात शिजवून घेतले.
नुडल्स साठी रोस्टेड चिकनचे पीसेस(फ्रोझन आणले) कॉर्न स्टार्च व सॉय सॉसच्या मिश्रणात मॅरिनेट केले.
व्हेज हवे असणार्‍यांनी ही स्टेप गाळली तरी चालेल.
पॅनमध्ये थोडे तेल गरम करून सिमला मिरची, पातीचा कांदा, थोडा साधा कांदा परतून घ्यावा.
मॅरिनेट केलेले चिकन (स्टार्चसकट टाकले तरी चालेल) व थोडास्सा चिली सॉस घालून एक वाफ काढावी.
व शिजवलेले लिंग्विनी नुडल्स मिसळून एक वाफ काढली. (सॉय सॉस असल्याने मीठ टाकायची गरज पडत नाही)
वाढणी/प्रमाण:
२ जणांनी भरपेट एव्हढेच खाल्ले तर एकावेळेस पुरेल. :)
अधिक टिपा:
पटकन करा व मटकवा ! स्मित
माहितीचा स्रोत:
स्टर फ्राय अबाऊट.कॉमवरून व लिंग्विनी स्वप्रयोग.
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …