मुख्य सामग्रीवर वगळा

अमेरिका पूर्वरंग – वॉशिंग्टन मॉन्युमेंट

[खूप दिवसांनी वळले परत प्रवासवर्णनांकडे . ]
अमेरिकेच्या पहिल्या President – अमेरिकेच्या राष्ट्रपित्याची आठवण म्हणून बांधलेले हे वॉशिंग्टन मॉन्युमेंट. तसे ते कुठूनही दिसतच होते आम्हाला. मात्र त्याच्या जवळ गेल्यावर, त्याच्या पायथ्याशी उभे राहील्यावर त्याची भव्यता कळली. पॅरिसचा आयफेल टॉवर होण्याआधी हेच मॉन्युमेन्ट जगातील सर्वात उंच स्ट्रक्चर असे बिरूद मिरवत होते. परंतू आयफेल टॉवर नंतर ते गेले. शिवाय वॉशिंग्टन डीसी मधील ही सर्वांत उंच इमारत.. नको.. स्ट्रक्चरच म्हणूया आपण. या स्ट्रकचरमागे किती इतिहास आहे पाहा :
  • मूळात या बांधकामाच्या प्रकाराला Obelisk म्हणतात, जे इजिप्त (Luxor temple , Heliopolis(city of sun) – Cairo) , रोम , USA ( Central Park – New York , Washington Monument – Washington DC) , इथिओपिया,अर्जेंटीना अशा बर्‍याच ठिकाणी आढळते.
  • ओबेलिस्कचे बांधकाम म्हणजे एक सरळसोट उंच चौकोनी खांब, व वर छोटा, उंच पिरॅमिड. बर्‍याचदा म्हणजे पूर्वीच्या काळी obelisk हे monolith असायचे. मोनो(एक), लिथ(दगड). थोडक्यात एकाच दगडातून उभा राहीलेला चौकोनी उंच खांब. त्यावर पूर्वीच्या काळी असायचा सोन्याचा पिरॅमिड. [ सोने या धातूला इजिप्शिअयन लोकं 'flesh of god' समजत.] अर्थातच आता तसे नाही. वर सोन्याचा पिरॅमिडही नसतो तसेच एकाच दगडातूनही ते बांधकाम होत नाही. वेगवेगळ्या दगडांनी , संगमरवरांनी बनवलेला असतो. [ वॉशिंग्टन मॉन्युमेंट हे असे आहे. दगड + संगमरवर ]
  • इजिप्शियन एन्शन्ट भाषेमध्ये याला शब्द आहे TEJEN. ज्याचा अर्थ : Protection or Defense. काही संकट येणार असेल तर ते या obelisk मुळे, त्याच्यावरच्या उंच तोकदार नीडलमुळे दूर होते अशी त्यांची धारणा.
  • इजिप्शियन देव Ra [rah] - Sun God, याच्या देवळात मोकळ्या भागात कायम हे उभारले जातात, संरक्षणार्थ. [ रा या देवाच्या नावाबद्दल बरेच संभ्रम आहेत. त्याला ’रे’ असे सुद्धा संबोधले जाते
  • जसे ख्रिश्चन लोकांमध्ये थडगी असतात, तसेच हे Obelisk. इजिप्शियन संस्कृतीत आणि इजिप्शियन भूमीवर असे बरेच ओबेलिस्क्स उभे आहेत. त्या राजांची आठवण म्हणून बांधलेले. [ Ramses, Hatshepsut इत्यादी ]
  • त्यामुळेच obelisk च्या पाठोपाठ येतो इजिप्शियन देव Osiris. God of death, afterlife. असेही काही समज आहेत, की obelisk वरच्या टोकावर असणारा पिरॅमिड ( जो बर्‍याचदा enlightenmentशी संबंधित असतो ) हा सूर्याची किरणं या ओबेलिस्कवर पोहोचवेल. व सूर्यदेवाच्या किरणात इतकी शक्ती आहे की त्यामुळे obelisk मधील आत्मा पुनर्जन्म घेऊ शकेल. [ Resurrection ]
  • या सगळ्यात थोडेसे वेगळे पण डीसीशी संबंधित असल्याने लिहीलेच पाहीजे. ज्याच्या स्मरणार्थ हे मॉन्युमेंट बांधले – वॉशिंग्टन- तो फ्रिमेझन होता. मेझनरी माहीत नसणार्‍यांनी either गुगल करावे किंवा Dan Brown’s ’The lost Symbol’ वाचावे. थोडक्यात सांगायचे तर ख्रिश्चन धर्माला (निदान पूर्वीतरी) सायन्सचा प्रचंड राग होता. [ आठवा : गॅलेलिओने प्रसृत केलेली सूर्याच्या भोवती पृथ्वी फिरते ही थिअरी न पटल्यामुळे, व बायबल/ख्रिष्चनिटीच्या विरोधात असल्याने गॅलेलिओला झालेला त्रास. अशी उदाहरणे बरीच असतील. ] यासर्वांमुळे एक सिक्रेट सोसायटी स्थापन झाली ज्यात खूप नामवंत शास्त्रज्ञ, कलावंत, राजकारणी होते. उदा: न्यूटन, गॅलेलिओ, वॉशिंग्टन, रुझवेल्ट, हेन्री फोर्ड, नेपोलिअन बोनापार्ट, आपल्याकडचे स्वामी विवेकानंद, डॉ. राजेंद्रप्रसाद, डॉ. राधाक्रिष्णन, मोतीलाल नेहेरू, परिक्षित साहानी.. … संपणार नाही ही लिस्ट ! आख्ख्या वॉशिंग्टन डीसी मध्ये मेझनिक सिम्बॉल्स आहेत असं म्हणतात. ओह बायदवे, ओम, स्वस्तिक हे मेझनिक सिम्बॉल्स आहेत म्हणे! :) [ प्रचंड इंटरेस्टींग आहे ते सर्व. पण लिहीत बसले तर सगळा ब्लॉग भरून जाईल. ]
असो. विषय भरकटायला लागला!
तर.. अशा वेग्वेगळ्या इतिहासाने भरून गेलेल्या ठिकाणी आम्ही होतो. मला हे सगळे अंधुक तुकडे तिकडे आठवत होते. त्या भल्या मोठ्या 555 ft 5⅛ inches इतक्या उंचीच्या मॉन्युमेंटवर नेमकं आम्हाला जाता नाही आले. त्यासाठी भल्या पहाटे वगैरे जावे लागत असावे. आम्हाला तितका वेळही नव्हता. पण तिथेच टेकलो जरा वेळ. मॉन्युमेंट तर संगमरवरात आहेच, पण तेथील व्हीजिटर्स लोकांना बसायचे बाक देखील संगमरवरात आहेत. त्या गार गार मार्बलवर बसून वरचा तो मॉन्युमेंट, समोर दिसणारे कॅपिटॉल हिल बिल्डींग, पाठीमागचे लिंकन मेमोरियल तर डावीकडे झुडुपात लपलेले व्हाईट हाऊस असा दूरवर पसरलेला तो परिसर पाहायला खूप मजा आली !! गंमत म्हणजे कॅपिटॉल हिल, मॉन्युमेंट्स ( लिंकन, वॉशिंग्टन) यांना दिलेल्या परिसराचे क्षेत्रफळ पाहता व्हाईट हाऊस अगदीच छोटूसे आहे ! :) निदान झुडुपात लपल्यामुळे तरी तसेच वाटते!
थोड्यावेळ फोटोसेशन केले व आम्ही निघालो व्हाईट हाऊसकडे. ते सर्व पुढच्या भागात !
काही फोटोज :








टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …