मुख्य सामग्रीवर वगळा

धडपड नोंद !




road1[ I guess I have lost the tempo of writing about my East Coast trip, which I was planning to finish ASAP. त्यामुळे आता ती सिरीज कधीतरी नंतर पूर्ण करीन मी..सद्ध्यातरी मी मनात येईल तसे लिहीणे फारच मिस करतीय! :D त्यामुळे आता काही दिवस मैदान मोकळे, विषयाचे बंधन नाही! :) ]
ह्म्म… विषयाचे बंधन नाही ही चांगली गोष्ट आहे, पण एक तरी विषय पाहीजे ना डोक्यात? जो होता मोठ्ठा तो बाजूला सारला. आता विचार करतीय काय लिहू?? हल्ली डोक्यात इतके काय काय चालू असते ना, की प्रत्येक क्षणी येत असतं या गोष्टीवर आपण नीट लिहूया, त्याच्यावर वाचले पाहीजे, interesting आहे वगैरे. पण प्रत्यक्षात लिहायला बसले की नाहीच काही ते आठवत. मजाच आहे !
सद्ध्या मी इतक्या गोष्टींवर वाचतीय :
  1. सेल्फ होस्टेड ब्लॉगमध्ये काय काय सुधारणा / प्लगिन्स असले पाहीजेत?
  2. माझा आवडता टॉपिक, Search Engine Optimization, हा तर मी नेहेमीच वाचत असते, माझ्या ब्लॉगवर प्रयोग करत असते. नक्की कशामुळे माहीत नाही, पण हल्ली Search Engines, Image Search मधून वगैरे माझ्या ब्लॉगवर भरपूर हिट्स येत आहेत. (हा माझ्या प्रयोगांचा परिणाम आहे की नव्यानेच वर्डप्रेसवर आले त्याचा हात आहे गुगललाच माहीत!)
  3. The Lost Symbol - हे अफलातून पुस्तक मी निम्म्याहून अधिक संपवले. Dan Brown हा माणूस भारी आहे बाकी काही नाही! त्याचे प्रत्येक पुस्तक वाचताना मी मनातल्या मनात बोलत असते, ” हा माणूस वेडाय का?” , “इतके कसं भारी सुचते??” , “किती अभ्यास केला असेल त्यानी??” वगैरे..
  4. पानिपत वाचायला घेतले होते. दूर्दैवाने ते मी वाचूच शकत नाहीये ! ऐतिहासिक पुस्तकांचा कंटाळा का आला हे मात्र मला समजत नाही आहे.
So , सद्ध्या वाचनाच्या आघाडीवर तसे चांगले चालले आहे. मध्यंतरी घाबरगुंडी उडाली होती माझे न-वाचन पाहून!
निनादने मला मस्त टॉपिक सुचवलाय ब्लॉगसाठी . सिरीजच होईल ती एक. “धडपड नोंद” वगैरे नाव शोभेल त्याला! मी दिवसातून इतक्यांदा, इतक्या ठिकाणी, माझ्याही नकळत आपटत,पडत,घसरत,ठेचकाळत असते की विचारायची सोय नाही! आता विषय निघालाच आहे तर काही नोंदी – भूतकाळातल्या – नोंदवूनच टाकते!
  • इयत्ता ११वी, कॉलेजचा पहीला दिवस. काहीतरी टाईमपास मुख्याध्यापकांचा Address असा कार्यक्रम होता. मी जवळजवळ ३इंचाचे हाय हिल्स घालून पॅसेजमधून चालत खूर्चीपाशी येत होते. उशीर झाल्याने सर्वच जणांचे माझ्याकडे लक्ष गेले, आणि मी जमिनिवर ! :) ) कोणीतरी लांबून तरंगत येतंय आणि दुसर्‍या क्षणाला भूईसपाट होतंय म्हण्जे हाईटच होती ती! ( ३ इंचाचे वगैरे हायहिल्स मी तेव्हा का परिधान केले होते मला कल्पना नाही ! जीन्स आणि टिशर्ट असा वेश असताना, त्यातून कम्प्लिट बॉयिश हेअरकट असताना खाली इतके उंच हिल्स का घातले होते हे ” तेव्हाच्या – मलाच ” माहीत !!)
  • त्याच ११वीच्या प्रॉपर शालेय जीवनाचा पहिला दिवस. सेमी इंग्लिश माध्यमातून आलेल्या मला, माझ्या आयुष्यातला तो पहीलाच इंग्रजाळलेला दिवस अगदिच कोंडून ठेवल्यासारखा वाटला होता! त्यामुळे पटापट जीने उतरत कोपर्‍यावर असलेल्या माझ्या घरी पळण्याच्या तयारीत होते. आणि चिखल लागलेल्या जीन्यावरून घसरत खाली! :| ( कॉलेजमधल्या सर्व लोकांशी माझी इन्ट्रॉडक्शन ही अशी झाली!)
  • अगदी सेम टू सेम फ्रेम माझ्या इंजिनिअरिंगच्या पहिल्या दिवशी रिपिट झाली! :( [ या योगायोगाचे कारण मला माहीत नाही! ]
  • आणि ही त्याकाळातली सगळ्यात हाईट !! – मी आणि मिथू, डेक्कनवर काहीतरी शॉपिंगला गेलो होतो. गाडी लावली व चालत कुठेतरी चाललो होतो. नेहेमीप्रमाणे प्रचंड बडबड चालूच होती! आणि अचानक माझा आवाज बंद. म्हणून मिथूने पाहीले तर मी शेजारी नाहीच ! मी जमिनीवर पडून विव्हळत – कम – हसत बसले होते !! :)) I still remember that look of mithu. “How on the earth do you fell on the plain road??? “ का आणि कशी पडले ते अजुनही माहित नाही! पण अशक्य किस्सा आहे तो !
बरेच बरेच किस्से आहेत असे ! भूतकाळातले नाही आठवले तरी मी भविष्यात नक्कीच लिहीन असा मला आत्मविश्वास आहे ! मला कधी कधी शंका येते, माझ्या मेंदूत आणि हाता-पायात काही सिन्क्रोनायझेशन नावाची चीज आहे की नाही ?? पण ते जाऊदे, कारण काहीही असले तरी मी नेहेमीच ट्रॅक सोडून पडते – पळते !
( जसा आज मी प्रवासवर्णनांचा ब्लॉगिंग ट्रॅक सोडलाय ! पण मला हाच ट्रॅक आवडतो ! व्यवस्थित ठरवून, शिस्तित लिहीत बसायला ही काय ब्लॉग स्कूल आहे का! ) :)
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !

गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.

सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.

 नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा 'गृहिणी' ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.

स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …

ओपन - आंद्रे अगासी

परवा झालं वाचून माझं! (आता भयानक पोकळी जाणवत आहे!)
तीन दिवस अक्षरशः झपाटल्यासारखे वाचले हे पुस्तक. खरोखर अद्भुत पुस्तक, अद्भुत प्रवास! पानापानावर सांडलेली आयर्नी, विरोधाभास, कॉण्ट्रॅडीक्शन्स! आणि भरपूर सेरेन्डीपिटी!
बर्याचदा थोरामोठ्यांची पुस्तकं वाचताना, त्यांचे पर्फेक्ट लाईफ, शिक्षण, करीअर ग्राफ पाहून अवाक व्हायला होते पण रिलेट होत नाही. कनेक्शन जाणवत नाही. असं वाटतं, ती थोर माणसं. त्यांना जमलं. आपल्याला कसं जमेल? मात्र अगासीबद्दल वाचताना इतक्यांदा आपुलकी वाटली त्याच्याबद्दल, रिलेट झाले, कनेक्ट झाले. त्याचं वाचून मला खरोखर इतकं दहा हत्तीचे बळ मिळाले. जमेल. करूया प्रयत्न. इतका आपल्यासारखा हाडामांसाचा माणूस आहे तो, सर्व भावभावना असलेला. आणि तसाच उतरला आहे पुस्तकात!
____ स्पॉयलर अलर्ट ____ पुस्तक वाचायचे असल्यास खालील भाग वाचू नका ____ अगासीचे कन्फ्युज्ड, रिबेलियस व्यक्तीमत्व, जिंकणं हरणं, त्यामागच्या भावना, नंबर वन होऊन देखील काही न वाटणं, तारू भरकटलेलेच वाटत राहणे, लग्न, प्रेम ह्यात पर्पज न सापडणं, ब्रुक बरोबरचा डिस्कनेक्ट आणि मग आयुष्याला परपज सापडल्यावर, बरोबर तसा कोच सापडल्यावर, स्ट…