१० नोव्हेंबर, २००८

"स्वच्छतेच्या बैलाला.. " च्या निमित्ताने...

तसा हा प्रचंड दुर्लक्षित विषय.. स्वच्छता, आरोग्य याच्याशी निगडीत असल्याने खरंतर भरपूर लक्ष घातलं पाहीजे.. आपल्या भारतात नसलेल्या (किंवा अती अस्वच्छ असलेल्या) स्त्रियांच्या स्वच्छतागृहांचा हा प्रश्न..

मायबोलीच्या दिवाळी अंकात अज्जुकाचा "स्वच्छतेच्या बैलाला...." हा लेख वाचला, आणि सगळं पटत गेलं..

कधी ना कधी , कुठे ना कुठे हा प्रश्न भेडसावतच असतो.. रादर, भारतात कुठेही जाताना हा प्रश्न समोर उभा ठाकतोच.. बाहेर पड्ल्यावर कुठे टॉयलेटला जावं लागू नये म्हणून कमी पाणी पिणं हा सगळ्यात सोप्पा आणि तेव्हढाच चुकीचा उपाय.. पण जवळ्पास सगळ्या मुलींनी आणि स्त्रियांनी हाच उपाय अवलांबला असेल..

सरकार किंवा ज्यांच्या अधिकारात येतात या गोष्टी ते काही करत नाहीत.. हे तर झालंच.. पण आपण काहीतरी करू शकतो ना??? आपल्या परीने प्रयत्न.. स्वच्छतेच्या बैलाला वाचून अनेक लोकांना ते पट्लं.. आणि आता ती सर्व लोकं एकत्र येऊन या अडचणीवर काहीतरी उपाय शोधत आहेत.. उदा: एखादी शॉर्ट फिल्म तयार करून ती सगळीकडे वितरीत करणे.. लोकांच्या मनावर हॅमर करणे.. संबंधित लोकांपर्यंत हे पोचवणे, लोकल वृत्तपत्रांमधून छापणे, शाळांमधून मुलांना ट्रेन करणे, इत्यादी इत्यादी... नाहीतर, ही समस्या आहे हे लोकांना समजणारच नाही! स्त्रियाच केवळ दुर्लक्ष करतात तिथे बाकीच्यांची काय कथा..

याच कारणामुळे ज्यांना खरंच तळमळीने या प्रश्नाचा निकाल लावावासा वाटतो, ते एकत्र जमून करता येण्यासारखे उपाय करत आहेत,शोधत आहेत.... इथे ही सर्व चर्चा वाचता येईल..

सद्ध्या तरी माझ्या हातात ब्लॉगवर लिहून जमेल तितक्या लोकांपर्यंत पोचवणे इतकेच आहे.. त्यामुळे ही पोस्ट..
सर्व बायका याला रिलेट करू शकतीलच.. पुरूषांनीही अज्जुकाचा लेख वाचून पाहावा.. सर्वात बेसिक असलेली ही गरज.. पण किती वानवा आहे याबाबतीत.. फक्त भारतातच असे नाही तर इतर ठीकाणीही स्वच्छतागृहे स्वच्छ नसतात.. त्यासाठी नुस्तं सरकारने रेस्टरुम्स बांधून काही होणार नाहीए, तर तळागाळातल्या लोकांपर्यंत तो अवेअरनेस पोचला पाहीजे.. म्हणून ही सगळी धडपड..

ज्यांना खरंच हा प्रश्न सुटावा असं वाटते त्यांनी त्या चर्चेमधे सहभाग घ्यावा. निदान त्या लेखाची, चर्चेची लिंक आपल्या ब्लॉगमधे द्यावी.. जेणेकरून सर्व लोकांपर्यंत हे पोचावं..

तेव्हढं नक्कीच करता येण्याजोगं आहे...
Signature2

२२ ऑक्टोबर, २००८

आली दिवाळी!!!

आठवड्यावर दिवाळी येऊन ठेपली आहे.. इथे काय साजरी करणार? पण तरीही लोकांनी हॅलोविन साठी केलेलं लायटींग हे दिवाळीसाठीचे आहे असं समजून घेत आहे.. :) तेव्हढंच उत्सव आलाय असं वाटेल.. लग्नानंतरची पहिली दिवाळी म्हणजे तर मज्जाच असायला पाहीजे.. पण पडलो इथे, इतक्या लांब.. मग कसली मजा..

दिवाळी कशी सगळ्या गोतावळ्यात साजरी केली पाहीजे.. आई बाबा, नातेवाईक, नातेवाईकांचे फोन.. मित्रमैत्रिणी..

दिवाळीची सुट्टी लागली रे लागली की मी,स्नेहल,आदित्य,गजु-चिंटू असं आम्हा ५ जणांची तपासणी सूरू व्हायची.. कुठे चांगली माती आहे?? बांधकाम चालू आहे त्या बिल्डींगचे.. तिथे वीटा चांगल्या दिसतायत का कुठे? मी सगळ्यात लहान.. त्यामुळे आमचं काम लिंबू टिंबू.. उगीच आपलं मागे मागे फिरायचे.. :)) मेन काम हीच लोकं करणार..
मग माती मिळाली मनासारखी की माझं काम सुरू.. चाळणी पैदा करायची घरातून , आणि चाळत बसायचं! काय छान मातीत लोळायला मिळायचं! :P
मग इकडे आमचे आर्किटेक्ट लोकं किल्ल्यांची रूपरेषा ठरवायचे.. मग हळु हळू २-३ दिवसात किल्ला साकारला जायचा.. कुणी डॉक्टर असेल तर त्यांच्या कडून इंजेक्शनची सिरींज मिळवून त्याचं कारंजं करायचे.. मावळे साठवलेले असायचेच मागच्या वर्षीचे.. दरवर्षी त्यात भर पडायची मग.. मोहरी टाकून पाणी घालून ठेवायचं.. ( हे प्रकरण आम्हाला कधी नीट जमलं नाही! नीट सलग उगवायचीच नाही! :( ) मग नंतर, शिवाजी महाराजांना स्थानापन्न केलं जायचं.. नेहेमीचे घोळ व्हायचेच.. शिवाजी महाराजांपेक्षा शेतकरी किंवा कुत्रा मोठा वगरे.. पण तेव्हढं चालायचंच ! :P

किल्ला छान तयार झाला की मग कॉलनीमधून चक्कर मारायची.. कुणाचा किल्ला बेक्कार आहे.. कुणाचा अज्जुन झाला पण नाही.. कुणाचा फार छान झाला तर म्हणायचं, मोठ्यांनी मदत केलीय वगैरे.. असं छान सगळ्या किल्ल्यांना निकालात काढून शेवटी आपलाच लै भारी करत घरी यायचो.. :))

लहानपणी मी खूप झोपाळू होते.. (आत्ताही आहे.. फक्त आता ’खूप जास्त झोपाळू’ आहे! :D )
मला सगळे माझे मित्र-मैत्रिणी चिडवायचे, की नरक चतुर्दशीला काही तू पहाटे उठणार नाहीस !
दरवर्षी आदल्या रात्री मी ’पण’ करायचे उद्या लवकर उठायचे.. आई बाबांना सांगायचे , मला ४ ला उठवा! मी सगळ्यात आधी फटाके लावणार..!

कसलं काय? कशी-बशी ६ ला उठायचे, आणि आवरून, अभ्यंग स्नान,ओवाळून, नट्टा पट्टा करून फटाके फोडायला ७.३० वाजायचे! :)) पण सगळ्यात धीट मी.. आदित्य तर फार घाबरायचा फटाक्यांना! :)) त्यामुळे मी येई पर्यंत कुणी सुतळी-ऍटम बॉंब फोडलेले नसायचे.. त्यातल्या त्यात स्नेहल आपली लवंगी आणि लक्ष्मी फटाके फोडणार.. :) फारफार तर माळ..
मस्तपैकी २तास फटाके फोडायचे.. मग आईच्या हाका सुरू.. सगळ्यांचं आवरून झालेले असायचे. मग कॉलनीतल्या विठोबाला आणि दशभुजा गणपतीला सहकुटुंब जाऊन यायचे.. छान नवीन कपडे घातलेले.. सक्काळी सक्काळी तो फटाक्यांचा टीपीकल वास.. रांगोळ्या, दिवे,आकाश-कंदील.. वाह.. काय वातावरण असायचे.. मग दर्शन झाले की हमखास शेजारच्या स्टॉलवर डोकावायचे.. खूप लहान असताना, चंपक,ठकठक, किशोर हे ठरलेले असायचे.. मोठं झाल्यावर काही आई-स्पेशल माहेर-मेनका तसेच भविष्यवाले दिवाळी अंक , आजोबांसाठी स्पोर्ट्स-स्पेशल दिवाळी अंक अशी खरेदी व्हायची!..

मग घरी येऊन मी निवांत झोपाळ्यात बसून पुस्तकं संपवायचे काम करायचे.. आतमधे आई फराळाची ताटं करायची.. बर्‍याचदा नरक चतुर्दशीला शेजारी असायचेच बरोबर.. एकत्र फराळ आणि कॉफी.. :)
मग काय फुल्ल टीपी.. ! पण हे फक्त १२वी पर्यंतच.. मेल्या त्या इंजिनिअरींगवाल्यांना परिक्षा दिवाळी नंतर ठेवायला कुणी सांगितल्या गॉड नोज.. तेव्हा ते एक टेन्शन.. मला नाही आईला.. :)

संध्याकाळी परत फटाके..! काय दिवस होते राव.. फुल मजा करा.. काही त्रासच नाही.. संध्याकाळपासून फटाके उडवायला सुरवात.. मग जरा फराळ-जेवणासाठी ब्रेक.. मग ते झालं की परत रात्री आतिषबाजी पाहायला गच्चीवर जमायचे..

नम्तर लक्ष्मीपूजन म्हणजे दुपारपासून गडबड.. ! माझी गडबड म्हणजे काय घालायचे.. कसं नटायचं! :)) आई आपली आवरतीय.. सगळं सामान काढून, कशी सजावट करायची वगैरेचा विचार करण्यात बिझी.. दर वर्षी आईचं वेगळं डिझाईन असायचं.. कधी फुलांच्या रांगोळीने सजवलंय तर कधी धान्यांच्या.. कधी देवीचा मुखवटा काढलाय तर कधी साधी ठीपक्यांची.. छान सगळे चांदीचे देव,भांडी बाहेर काढून ठेवलेली.. मग पूजा सुरू.. आरतीची वेळ आली की परत आमची फटाके फोडायची घाई.. तेव्हा आवर्जुन अगदी आत्ता-आत्ता पर्यंत मी भुईनळा नाहीतर भुईचक्र लावून यायचेच!
मग सगळ्या बिल्डींगमधे आमंत्रण करायला जायचं.. पूजा झाली, प्रसादाला या.. (हळदी-कुंकूच असतं ना ते?)
मग सगळ्या काकवा(काकूज) येणार.. मग आम्ही दोघी सगळीकडे जाणार.. सगळीकडचा फराळ तर खाल्लाच पाहीजे.. !
त्यातच पोट भरून जायचं.. मग रात्री दमून लवकर झोपून जावं म्हटलं तर सगळीकडे फटाक्यांची माळ लागलेली.. कधी कधी असह्य व्हायचं.. ( आम्ही किती त्रास दिला असेल लहानपणी??)

मग पाडवा.. आई जाम खुष ! :) बाबांनी मस्त साडी घेतलेली असायची आईला.. मलाही काहीतरी.. मग बाबांना छान तेलानी चोळून चोळून मसाज करायचा.. काय ते छान सुवासिक तेल असायचे.. संध्याकाळी आजी -आजोबा बोलवून काहीतरी घेऊन देणार.. ठरलेला कार्यक्रम! :)
मग भाऊबिज!!! :) मी खुष... दादा होता भारतात तोपर्यंत तो खूप खूप त्रास द्यायचा ओवाळणी द्यायला.. कधी कधी तर हातावर नुस्ताच सव्वा रुपया.. :( मग नंतर हळूच एखादा छान फ्रॉक(लहानपणी), सायकल्ची किल्ली(थोडं मोठं झाल्यावर), किंवा स्कुटीची किल्ली,अंगठी (इंजिनिअरींगला) ठेवायचा!!
संध्याकाळी मामाकडे जायचं.. तिथेही कपिलला लुटायचं! :) खादाडी करून घरी..

घरी आलं की सगळ्यात वाईट काम असायचं.. किल्ल्याच्या बोगद्यात ऍटम-बॉम्ब लावून तो फोडणं.. तेव्हा मात्र वाईट वाटायचं.. संपली दिवाळी... :( उद्या-परवापासून सुरू तेच तेच रुटीन... किल्ला नाही, फटाके नाहीत,फराळ नाहि.. नवीन कपडे घालून मिरवणं नाही...मुळात सुट्टी नाही! म्हणजे सुट्टीमधलं कॅरम,पत्ते,व्हीडीओ गेम्स सगळं कटाप?? श्या दिवाळी अजुन मोठी का नसते वगैरे विचार ...

____________________________________________________________________

काय छान दिवस होते ते.. आता काय, तो उत्साहच नाही राहीला.. मित्र-मैत्रिणीही जवळ नाहीत.. मुळात भारतातच नाही मग काय मजा? भारतात असते तरी ती मजा राहीली नाही हे खरंच.. गेल्या ४-५ दिवाळ्या अशाच गेल्या.. लहानपणच्ं फटाके उडवणे कमी झालं.. बंदच रादर.. मित्र-मैत्रिणीही पसरले.. मग काय मजा?

ह्म्म.. असो.. असं असलं तरी दिवाळी आहे ही!! आनंदाचा उत्सव..! छान फराळ करायला घेतलाय.. बेसनाचे लाडू करून संपत आले.. :D अजुन जमेल तसं करणारच सगळं..! लायटींगच्या माळा, पणत्या, दिवे सगळं आणून ठेवलं.. घर स्वच्छ करून ठेवलंय.. दिवाळीच्या स्वागताला छान तयार झालेय..

तुम्ही झालात?
तुम्हा सर्वांना दिवाळीच्या मनःपूर्वक शुभेच्छा!! ही दिपावली तुम्हा सर्वांना आनंदाची,भरभराटीची,सुख-समृद्धीची जावो!!
Signature2

९ ऑक्टोबर, २००८

इडियॉक्रसी..!

असं म्हणतात माकडापासून आत्ताचा मानव विकसित झाला.. ४ पायांवरून २ पायांवर आला.. या इव्हॉल्युशन मधे शेपटीसारखे न लागणारे अवयव नष्ट झाले..

पण उद्या जर अशी वेळ आली की, मानवाने मेंदूचा, बुद्धीचा वापर करणं सोडून दिलं.. तर काय वेळ येईल?? इडियॉक्रसी बघितल्यावर समजतं काय होईल...!

Joe या अत्यंत ऍव्हरेज अशा यु.एस आर्मी लायब्ररीयनला आणि Rita या प्रॉस्टीट्युटला मिलिट्रीच्या human hibernation project मधे सामिल करून घेतात.. प्रयोग असा की १वर्ष त्या दोघांना फ्रीझ करून ठेवायचं.. थोडक्यात रिसोर्सेस जपून ठेवण्याच्या दृष्टीने चाललेला हा प्रयोग..!

पण होतं भलतंच.. २००५ साली फ्रीझ करून ठेवलेले ते दोघं जागे होतात २५०५ साली! ते सुद्धा ’Great Garbage Avalanche of 2505' वर..! सुमारे ५०० वर्षांत मानवामधे इतका फरक पडलेला असतो, की त्याला साध्या बेसिक गरजाही पूर्ण करता येत नाहीत. सगळ्या समाजाचा आय.क्यु. जवळजवळ ० ला जाऊन पोचलेला असतो!! सगळीकडे स्टुपिड आणि इडियट्सचा भरणा झालेला असतो..

Joe उठतो तोच मुळी कचर्‍याच्या ढीगार्‍यावरून.. पूर्णपणे डिसओरिएंटेड असल्यामुळे काय चाललंय काही कळत नाही.. कोणाशी बोलायला जावं तर सगळे आजुबाजुला स्लॅंग बोलणारी जनता याच्या सभ्य इंग्लिशला हसतात.. टॉयलेट सोडलं तर पाणी कुठे नाहीच! सगळीकडे प्यायलाही स्पोर्ट्स ड्रींक.. सगळी माणसं स्टुपिड झाली आहेत! साधी वाक्यं डोक्यात शिरायला ५-एक मिनिटं वेळ घेणार, मग २+३ किती हा तर फारच भला मोठा प्रश्न झाला!

२५०५ साली आवश्यक असणारा बारकोड टॅटू Joe च्या हातावर नसल्यामुळे त्याला Unscannable घोषित केलं जातं.. 2505 साली Unscannable माणूस दिसणं म्हणजे आत्ता २००८ साली डायनॉसॉर दिसणं, इतकं दुर्मिळ..!
न्यायव्यवस्था नुसतीच आंधळी नाही, तर Retarded झालेली.! Joe ला जेल मधे टाकण्यात येतं.. तिथून तो पळूनही जाऊ शकतो. मात्र तुरूंगात असताना झालेल्या एका महा-अवघड प्रश्नाचं उत्तर त्याला आल्यामुळे , त्याच्या अतिप्रचंड आयक्यु मुळे त्याला व्हाईट हाऊस मधे बोलवलं जाते..
[अती अवघड प्रश्न हाच, की एका बादलीत २ गॅलन पाणी आहे, आणि दुसर्‍या बादलीत ५ गॅलन, तर माझ्याकडे बादल्या किती!! :)))) ]

असो.. इथे काही सगळी स्टोरी नाही लिहीत मी.. ती सगळी मजा पिक्चरमधेच बघितली पाहीजे!! ४-५ वेळेला तर Rofl होईल इतकी हसले मी!!

पण हा काही कॉमेडी पिक्चर नाही.. ही तर झाली ब्लॅक कॉमेडी.. ! माणसाने बुद्धी गहाण टाकली तर अशी वेळ येईल.. त्यामुळे आपण आपल्या बुद्धीचा , मेंदूचा वापर केला नाही तर अशी वेळ येऊही शकेल..! ही वॉर्निंग नक्कीच मिळते या पिक्चरमधून!!
Signature2

१२ सप्टेंबर, २००८

एका इ-लग्नाची गोष्ट!! :)

आज असंच ब्लॉगवरचे ड्राफ्ट्स वाचत होते.. बरोब्बर गेल्या वर्षी म्हणजे १३ सप्टेंबरला लिहीलेलं एक पोस्ट वाचलं आणि जाम हसू आलं.. नुकतंच लग्न ठरलं होते.. खूप बोलायचं असायचं त्या काळात.. सगळं लिहून ठेवले होते त्या पोस्ट मधे.. मुळात माझं लग्न म्हणजे एक हॅपनिंग प्रकार होता.. सगळ्यांचच असतं म्हणा.. पण खरंच माय केस वॉज डिफरंट! :) ते पोस्ट तसच्या तसं नाहीच देता येणार.. पण बरेच दिवसांपासून लिहायचंच होतं मला माझ्या लग्नावर.. माझ्या आयुष्यातल्या सगळ्यात मोठ्या आणि रिस्की डिसीजन वर.. (ती रिस्क घेतली हे बरं झालं हे आता कळतंच! ) :)

ह्म्म, कशी सुरवात करावी बरं?? फार डिटेल्स दिले तर जे काही उरले सुरले वाचक आहेत तेही कंटाळतील..! थोडक्यात सांगायचं झालं तर गेल्या वर्षी मी ही पोस्ट लिहीली होती.. त्यानंतर मी थोडीफार लहान मोठी कामं केली.. एकीकडे आईबाबांनीही स्थळं पाहायला सुरवात केली होती.. आणि एप्रिल २३च्या सुमारास बाबांना फोन आला..

ते आले, त्यांनी गप्पा मारल्या, आणि त्यांनी जिंकलं! असं वर्णन मी त्यांचं करीन.. कधी नव्हे ते खूप धमाल आली होती गप्पा मारताना!.. वेव्हलेंथ कशी झटकन जुळते न? जनरली , मुलगा अमेरिका/परदेशात आहे , आणि सद्ध्या मुलाचे आई बाबा भेटायला येणारेत, या केस मधे आपल्याला फार काही काम नसतं हे कळून चुकलं होतं अनुभवाने.. थोडंफार बोला,आणि मुलगा येण्याची वाट पहा,नाहीतर विसरा असा तो कारभार..! इथे तर मुलगा येण्याचे दूर दूर पर्यंत चान्सेस दिसत नव्हते.. ! तरीही मी खूप बोलले.. त्यांनी मला बोलते केलं.. एकंदरीत पॉझिटीव्ह वाटत होतं सगळं.. पहील्याच भेटीमधे पत्रिका वगैरे झकास जुळतीय , आपल्याही मस्त गप्पा झाल्यात.. आता या दोघांना बोलून बघूदे कसं वाटतंय ही स्टेप आली देखील!! जनरली पत्रिका हे मस्त निमित्त असतं ना, नाही म्हणण्याचं! मग असं कसं.. मनानी परत उचल खाल्ली.. हे फारच पॉझीटीव्ह होणार असं वाटत चाललंय बरका.. लगेच दुसर्‍या मनाने गप्प बसवलं!.. :)

३-४ दिवसांनी मुलाशी(निनाद नाव त्याचं.. मुलगा मुलगा काय ते सारखं!) ..ह्म्म तर निनादशी बोलणार होते रात्री.. चॅट, वेबकॅम वगैरे सगळं सज्ज ठेवलं.. तोपर्यंत आपण त्याचा चेहरा विसरून गेलोय हाही साक्षात्कार झाला.. आता परत त्याला रिसेंट फोटो मागणं आलं.. पण बोलताना त्याचा भलताच इफेक्ट झाला.. ! :D तिकडे निनाद, आई बाबांच्या रिऍक्शन्स ऐकून बराच पॉझिटीव्ह विचार करत बसला होता.. माहीत नाही कसं काय, पण बोलायच्याही आधीपासून त्याचा डिसीजन झाला होता ऑलमोस्ट! ( लव्ह ऍट फर्स्ट साईट म्हणतात ते हेच का? :D )
असो.. तर त्याच्या डोक्यात इतका पुढचा विचार आणि अस्मादीक त्याला म्हणतायत, तुझा फोटो दे रे, चेहराच आठवत नाहीए !! :)))) बिचारा थोडा जमिनीवरच आला.. बोलणं एकंदरीत फनीच झालं आमचं.. माझे अती काळजीयुक्त प्रश्न व त्याचे अती एक्सायटमेंटची उत्तरं असा सगळा प्रकार ! मला त्याचं उत्तर कळलंच.. पण त्याला माझ्याकडून काहीच ठाम हो न आल्याने तो ही कन्फ्युज झाला बिचारा.. हो हो हो चं एकदम ह्म्म बघु, ठरवूया झालं.. :) नशीब आईबाबांना त्याने ’हो’च सांगितलं.. बघू,ठरवू सांगितलं असतं तर आमचं लग्नच झालं नसतं! :)


पुढे सगळंच वेगवान गतीने घडलं!! १ मे ला मी माझ्या भावी सासरी जाऊन आले.. घर बिर प्रचंड आवडलं होतं.. त्याचे आई बाबा एकदम पसंत.. निनादही, ह्म्म ते जाऊदे.. :) सुरवातीची अती काळजीयुक्त मी जाऊन निनादवर-अती-फिदा एक्सायटेड मी होऊन बसले होते! :) त्यामुळे तो ही काही प्रश्न नाही.. मग उरलं काय? अर्रे हो की.. निनादला भेटले कुठे होते मी अजुन ?? सगळं फोन,याहू,वेबकॅमवरच आहे अजुन ! ओह नो.. न भेटता कसं लग्नाला हो म्हणायचं बाबा? त्याला तर अजिबातच जमणार नव्हतं यायला.. जस्ट येऊन गेलेला तो इथे.. मग त्यातल्या त्यात एक उपाय काढला.. माझा सख्ख्याभावाने व वहीनीने भेटायचं त्याला.. त्यातल्या त्यात एक आधार.. निनाद नावाचा मुलगा लॉस एंजिलीसला खरंच अस्तित्वात आहे बरका हा आधार! :)

यथावकाश म्हणजे साधारण ५ मे ला भेटले सगळे.. सगळे प्रेमातच याच्या! :) कुणी काही खोड काढेचना.. सगळं चांगलं.. मग कशाला थांबा? लिटरली आता या मुलात,घरचे वगैरे नाव ठेवण्यासारखं काही नाहीए, नवरा म्हणजे अजुन काय नक्की पाहीजे असते, अशा विचारांनी आमचं लग्न ठरलं! हो, एकमेकांना प्रत्यक्ष न भेटता! :)

आहे की नाही डिफरंट केस..? :)

त्याच दिवशी लग्नाचा मुहुर्त,कार्यालय इत्यादी बाबी संपवून सगळ्या गोष्टी फिक्स झाल्या.. १९ डिसेंबरचा मुहुर्त..!
म्हणजे, लग्न ठरल्यापासून ८.५ महीन्यांचा कालावधी !! :O पुढच्या दहा दिवसात, एंगेजमेंट म्हणा किंवा लग्नाची अधिकृत घोषणा म्हणा असा घरगुती सोहळा पार पडला.. !

त्यानंतर केवळ गप्पा.. ! शिवाजीमहाराजांचा एक जोक आहे नं.. राजे निघाले घोड्यावर बसून.. असं पुस्तकाच्या पहील्या पानावर.. वर शेवटपर्यंत तगडक-तगडक असा घोड्याचा आवाज.. तसं आहे.. पुढचे आठ महीने केवळ, याहू,फोन,हेडफोन्स,हीही-हाहा आणि गप्पा इतकंच येईल.. !

१० डिसेंबरला निनादचं फायनली भारतात आगमन झाले.. माझ्या होणार्‍या नवर्‍याला मी प्रथम १० डिसेंबरला पाहीले.. :) तोपर्यंत तो इतका ओळखीचा झाला होता की खरंच आम्हाला काहीही वेगळं वाटलं नाही.. प्रथम भेटतोय याचा ऑकवर्डनेस केवळ १० मिनिटे टिकला.. नंतर आमच्या गप्पा परत सुरू !
१९ डिसेंबरला लग्न लागलं.. २१ ला व्हीजा.. व २८ ची फ्लाईट इत्यादी स्थित्यंतरं झाली!
व २९ डिसेंबरला आम्ही लॉस एंजलीस मधे अवतीर्ण झालो..

_________________________________________________________________

या १९ सप्टेंबरला आमच्या लग्नाला ९ महीने पूर्ण होतील.. ऍंड वी आर एन्जॉयींग इच अन एव्हरी मोमेंट ऑफ धीस जर्नी टुगेदर.. ! ..या सगळ्यावर ’टच वुड’ सुद्धा म्हणायची गरज नाही इतकी खात्री आणि विश्वास आहे एकमेकांवर..

सो... असा एकंदरीत हा प्रवास झाला.. दोन वेगळ्या ठीकाणांवरचे दोन वेडे एका ठीकाणी भेटले.. खरंच! मनासारखा जीवनसाथी मिळणं किती मोठी गोष्ट आहे.. सहजासहजी नाही मिळत अशी.. आईबाबा,बहीण भाऊ यांच्या मतांवर, जजमेंटवर विश्वास ठेऊन असा निर्णय घेतला आम्ही.. ह्म्म, मनाला खरंच भावला नसता तर नसता घेतला हे ही खरं.. पण तरीही त्यांच्यावर विश्वास टाकला.. आणि त्यांचा विश्वास सार्थ ठरला.. आम्हाला खरंच खूप लकी वाटतो आम्ही.. आमचं नशीब चांगलं म्हणून आम्हाला असे चांगले आई बाबा, भाऊ बहीण लाभले.. की ज्यांच्यावर विश्वास टाकून आम्ही आमचा आयुष्याचा इतका मोठा रिस्की डिसीजन घेतला.. गॅम्बल खेळला.. पण व्यवस्थित जिंकलो.. त्यांचा विश्वास सार्थ ठरेल असा प्रयत्न करतो..
अगदीच पर्फेक्ट नको, एखादा तीट लावावा म्हणून मुद्दाम भांडतो.. :)

जेव्हा माझ्या आसपास मी उदाहरणं पाहते की पटकन लोकांना मनासारखा जोडीदार नाही सापडत.. कधी फार अवास्तव अपेक्षा असतात,कधी मोठी लोकं समजुतदार नसतात,तर कधी मुलं.. कधी अती इगो असतो.. तर कधी निर्णय घ्यायची क्षमताच नसते.. एक ना हजार उदाहरणं!
या सगळ्या पार्श्वभूमीवर खरंच माझ्या डोक्यात असा विचार येतो, की हल्ली सगळं कॉम्प्लिकेटेड होत चाललंय का? नाहीत्या गोष्टीना अती महत्व मिळतय का.. किंवा महत्वाच्या गोष्टींना दुय्यम महत्व ? आपल्या आई बाबांचं,मोठ्या माणसांचं ऐकूनसुद्धा चांगलं होऊ शकतं आयुष्याचं, असं वाटणं कमी झालंय का?? की त्यांच मत विचारात घेतलं, म्हणजे आपली निर्णयक्षमता कमी पडली असं तर काही होत नाही(स्वानुभवावरून!) .. मग अशी उदाहरणं का??
Signature2

९ सप्टेंबर, २००८

आवडलेले काही - कवितांचा खोखो..

खूप गडबडीत असल्याने खो ला उत्तर द्यायला उशीरच झाला खरा..
संवेदने खो चालू केल्याबद्द्ल आणि राजने मला खो दिल्याबद्द्ल धन्यवाद!

सगळ्यांनीच उत्तमोत्तम कवीता लिहील्या आहेत. त्यामुळे काय लिहावं हा प्रश्नच होता.. कारण मी कवीतांमधे खूप रमणारी मुलगी नाहीए. आवडत नाहीत असं नाही, परंतू कवीता समजून घेऊन वाचण्याचा पेशन्स नाहीए माझ्यात.. त्यामुळे फार कविता वाचल्याही नाहीत,ज्या वाचल्या त्या सगळ्याच लक्षात नाहीत आता...

असो.. तर मी इथे १ कवीता देणार आहे माझ्या आईची.. माझी आई उत्तम कविता करते,वेळ-प्रसंगानुसार, समयोचित कवीता करणं हा आईचा हातखंडा प्रकार आहे..
या कविता जगाच्या दृष्टीने साध्याच असतील, वृत्तं,यमक,आणि अजुन काय काय सांभाळलं गेलं असेलच असं नाही. परंतू माझ्या दृष्टीने या कवीता फार मोलाच्या आहेत..

१) "सामना"

( ही कवीता, आईने ,तिचे वडील हॉस्पिटलमधे मृत्युशी झुंझत असताना लिहीली आहे.. माझे आजोबा, एक उत्तम शिक्षक होते, क्रिकेटचे प्रचंड वेड.. रणजी सामन्यांमधे आजोबांनी अंपायरींग देखील केले होते.. म्हणून ही कवीता "सामना"! इतकी आतून आली आहे ती, की ही कविता वाचताना मला हमखास माझे आजोबा आठवतात, त्यांना हॉस्पिटलमधे ठेवले होते ते दिवस.. सॅड आहे, ’आवडती’ कविता नाही म्हणवत, पण तरी माझ्यासाठी मोलाची आहे म्हणून इथे लिहीते..)

आयुष्याच्या अंगणात आज एक सामना सुरू आहे
शिवाशिवीचा खेळ अगदी रंगात आला आहे
शरीर आणि आत्म्याच्या ह्या डावात,
आत्मा बाहेर येण्यासाठी तडफडतोय,
तर शरीर त्याला कोंडून ठेवण्यासाठी धडपडतेय.
आजतरी शरीराची धडपड कारणी लागली आहे,
एक सामना आज अगदी रंगात आला आहे..
कबड्डीच्या या सामन्यात -
आत्मा पार्टी सोडून प्रतिस्पर्ध्याला,
आऊट करू पाहतो आहे
पण दम गेल्यावर मात्र
स्वारी परत पार्टीत येऊन बसली आहे.
आयुष्याची दोरी अजुन बळकट आहे
आम्ही सारे प्रेक्षक शरीराच्या बाजूने,
चिअरअप, किप ईट अप म्हणत बसलो आहोत ...
टगऑफवॉरच्या या खेळात शरीराचा विजय झाला आहे..
आत्मा बिचारा गुपचुप निपचित होऊन पडला आहे..
अंपायरच्या भुमिकेत देव सतत उभा आहे..
हात वर करावा की नाही
याचा अजुन निर्णाय होत नाहीए..
कोणाच्याच अपीलला तो दाद देत नाही,
तशी पार्सलिटी त्याला मुळीच खपत नाही..!
पण असे अनिर्णीत सामने किती दिवस चालणार,
एक ना एक दिवस आत्मा मुक्त होणार..
हे सगळं माहीत असूनसुद्धा,
आसवांची तळी अजुन आटत नाहीत..
पायांची लटलट अजुन थांबत नाही,
मायेचा पाश अजुन सुटत नाही
विचारांनी सुद्धा मन थरथरू लागतंय,
मृत्युला या जगातून तडीपार करावसं वाटतंय़!!


२) ह्म्म.. दुसरी कविता संदीप खरेची.. खूप साधं ,सरळ, सोपं लिहीतो तो.. मला असंच लेखन आवडतं, गद्य व पद्यही.. त्यामुळे दुसर्‍या कवितेचा मान त्याला! तशा मला त्याच्या सगळ्याच कविता आवडतात.. एक सिलेक्ट करायची म्हणून ही..

कितीक हळवे, कितीक सुंदर
किती शहाणे आपुले अंतर
त्याच जागी त्या येऊन जाशी
माझ्यासाठी... माझ्यानंतर

अवचित कधी सामोरे यावे
अन श्वासांनी थांबुन जावे
परस्परांना त्रास तरीही-
.. परस्परांविण ना गत्यंतर

मला पाहुनी दडते, लपते
आणिक तरीही इतुके जपते
वाटेवरच्या फुलांस माझा
लावून जाते हळूच अत्तर

भेट जरी ना या जन्मातून
ओळख झाली इतुकी आतून
प्रश्न मला जो पडला नाही
त्याचेही तुज सुचते उत्तर

मला सापडे तुझे 'तुझेपण'
तुझ्याबरोबर माझे 'मीपण'
तुला तोलुनी धरतो मी अन
तू ही मजला सावर सावर

मेघ कधी हे भरून येता
अबोल आतून घुस्मट होता
झरते तिकडे पाणी टपटप
अन इकडे ही शाई झरझर
...

माझा खो : किशोर आणि पिडाकाका(मनतरंग)

१३ ऑगस्ट, २००८

Feels Like Heaven ... !

काल घरात बसून अगदी कंटाळा आला होता..
गाडी काढली आणि लॉंग ड्राईव्हला गेलो..
जवळच अतिशय अप्रतिम जागा आहे..
सुंदर समुद्र,शांत परिसर..
एकही घर नाही आसपास..
बाजूला डोंगरांची रांग, वळणदार घाट..
सूर्याच्या उन्हात चकाकणारी मऊसर वाळु,
कधी धीरगंभीर, शांत तर कधी उधाण आलेला समुद्र !
उगीच आपल्या पायात पाय कराणारे धीट सीगल्स..
एखाद-दुसरी फॅमिली/कपल खूर्च्या टाकून निवांत बसलंय,
कधी एकमेकांच्या विश्वात तर..
कधी नुस्तंच शांतपणे
समोरचं सुंदर निसर्गचित्र डोळ्यात साठवत, हळूहळू बुडणारा सूर्य पाहात..
कोणी हौशी फोटोग्राफर येऊन फोटो काढत बसलाय..
कोणी चित्र काढताना दिसलं नाही..
कदाचित ते मनोरम दृश्य चितारणे फक्त वरच्यालाच जमेल..
आपण फक्त तिथे जाऊन आस्वाद घ्यायचा..
दुसरं काय करू शकतो नाहीतरी आपण?

या टेंप्लेटमधे फोटोज दिसायला अडचण येतेय.. :( किती त्रास! तोवर ही लिंक घ्या..
माझे फ्लीकर अकाउंट..


IMG_1120


IMG_1122


IMG_1123


IMG_1125


IMG_1117


IMG_1176



IMG_1182



IMG_1136



IMG_1168


IMG_1202


IMG_1206



IMG_1211
Signature2

३ ऑगस्ट, २००८

कंग पाओ टोफु..!



मी इथे अमेरीकेमधे आले, तेव्हा सुरवातीला तर स्वयपाकाची वाटच होती.. काही धड जमत नाही, पोटात काही पण ढकलावं लागतंय वगैरे दिवस होते.. :) तेव्हा मला अमेरीकन फूडचा पण कंटाळा यायचा.. कसलं ते बिना चवी-ढवीचं अन्नं? चिकन आपल्या कडे किती सुंदर प्रकारांनी करतात.. आणि इथे म्हणजे.. जाऊदे.. तर सांगायचा मुद्दा हा, की त्या काळात मी गेले P.F.Chang's Chinese Bistro मधे.. तिथे ही डिश खाल्ली.. 'कंग पाओ चिकन' .. खूप खूप आवडली.. आणि तेव्हापासून मी ती नेहेमीच घ्यायला लागले....

दर वेळेला बाहेर जाऊन खाण्यापेक्षा म्हटलं, घरी ट्राय करावी.. तर सद्ध्या चालू श्रावण.. म्हणून चिकन च्या ऐवजी टोफु घालून करावी असा विचार केला.. आणि बराच सेम पदार्थ तयार झाला! (चिकनला तोड नाही पण) :) नंतर जालावर शोधताना कळलं, की ही बरीच कॉमन रेसीपी आहे.. :( तरी मी सद्ध्या तरी ती self invented recipe आहे असं समजून चालले आहे..
मी ही पाककृती खूपच अंदाजाने आणी आयत्या वेळेस केली असल्या मुळे , घरात बर्‍याच गोष्टी नव्हत्या.. रेड बेल पेप्पर ( सिमला मिरची), किंवा झुकीनी (काकडी सदृश प्रकार) इत्यादी जिन्नस नसल्या मुळे साधी लाल मिरची, आणि काकडी हे बदल केले.. चवीत खूप फरक नाही पडला , पण शक्यतो ते जिन्नस असावेत.. मी इथे माझीच पाककृती देते.. तर ही घ्या कृती...

वेळ : २० मिनिटे.
वाढणी : २ जणांसाठी

लागणारे जिन्नस :

१) टोफू (साधारण ३ X ४ इंच साईझचा ..)
२) रेड बेल पेप्पर ( सिमला मिरची)
३) झुकीनी ( मी काकडी घेतली आहे.)
४) अर्धा कांदा, २ कांद्याच्या पाती
५) १ गाजर
६) मुठभर भाजलेले दाणे
७) कंग पाओ सॉस ( विकत मिळतो.. तसेच घरी तयार ही करता येतो..)
८) मीठ व साखर..
९) ऑलीव्ह ऑईल ( नसेल तर कुठलेही)

कृती :

१) प्रथम टोफू पिळून त्यातील पाणी काढून टाकणे. व लहान चौकोनी तुकडे करणे.
२) २ चमचे ऑलीव्ह तेलात फ्राय करणे.. थोडा ब्राऊनीश रंग आला की काढून बाजूला ठेवणे.
३) कांदा,गाजर्,झुकीनी इ. बारीक चिरून घेणे.
४) २ चमचे तेलात कांदा,पातीचा कांदा फ्राय करणे.. त्यातच गाजर पण घालावे..
५) कांदा जरा वेळ परतला गेला की झुकीनी/काकडी घालणे. काकडी लगेच शिजते, त्यामुळे सगळ्यात शेवटी घालणे.
६) सगळ्या भाज्या परतल्या गेल्या, की त्यात फ्राय केलेले टोफू व भाजलेले दाणे घालणे.
७) २ चमचे कंग पाओ सॉस, व अगदी थोडा सॉय सॉस घालणे.
८) चिमूटभर मीठ वर १ते २ चमचे साखर घालून हलवणे.
९) सगळं एकसारखं झालं की साधा भात/फ्राईड राईस/नुडल्स बरोबर सर्व्ह करणे..




Signature2

३० जुलै, २००८

भुकंप .. !

लॉस एंजिलिस मधे काल दुपारी ११.४५ च्या दरम्यान ५.४ रिश्टर स्केलचा भुकंप झाला.. (आधी ५.८ म्हटले, नंतर ५.६,५.४ करत आता ५.४ म्हणत आहेत.. हे कसे, माहीत नाही!) जीवितहानी काही झाली नाही, तसेच काही ठीकाणी तुरळक वित्तहानी झाली.. कमीत कमी नुकसान होण्याचे श्रेय नक्कीच इथल्या ’अर्थक्वेक रेझिस्टंट’ घरांना जाते..
मिपा वर पिडाकाकांनी हा भुकंपावर लेख लिहीला.. त्याप्रमाणेच मी ही इथे माझ्या शब्दात तो अनुभव मांडते..

माझा इथलाच काय आयुष्यातला पहीला धरणीकंप.. :) भारतात व्हायचे तेव्हा अस्मादीक झोपलेले असल्यामुळे कधिही कळला नाही.. इथे आज, सकाळी मस्त उशीरा उठून मिपावर टीपी करत बसले होते तर तासाभरात धबधब्धब आवाज्,सोफा,खिडक्या,दारं,झुंबरं, दिवे सगळं काही हलतंय , उठून उभी राहीले तर माझ्यासकट खालची जमीन, आख्खं घर हलतयं हा अनुभव अतिशय स्केरी होता!! असा भुकंप मी भारतात नाही अनुभवला.. कदाचित लाकडाची घरं असल्यामुळे असेल, पण सगळं घर लोकल मधे ठेवल्यासारखं हलत होते.. मी थरथर कापत होते लिटरली..प्रचंड सैरभैर झाले.. त्यातुन वरून्,शेजारून लोकं बाहेर येण्यासाठी पळत सुटली होती, त्याचाही आवाज होत होता.. कशी बशी दारा पर्यंत आले, तर तोपर्यंत भुकंप बंद झाला होता.. मग बसले घरातच.. नवर्‍याला फोन करायचा प्रयत्न केला.. पण नेटवर्क ढपलं होतं.. अजुन १०-१५ सेकंद्स जरी चालू राहीला असता भुकंप तर मी रडायला लागले असते फॉर श्युअर.. पण नशिबाने नवरा पण ऑफीसातून लगेच घरी आला.. आणि एकदाचे हुश्श वाटले.. पुढे अर्धा तासतरी मी कापत होते.. आयुष्यात प्रथम मी इतकी घाबरले.. घर कोसळतंय की काय सुद्धा वाटलं.. पण ठीके, आता एकदा इथला भुकंप कळल्यावर नेक्स्ट टाईम नाही काही टेन्शन येणार.. पिडाकाकांसकट सगळ्या कॅलीफॉर्निया-स्थित आप्तेष्टांनी प्रेमानी हेच सांगितलं 'वेल्कम टू कॅलिफॉर्निया'.. त्यावरून हे असं होतंच राहतं असं दिसतं! :) तेव्हा पुढल्या वेळेस पहील्याप्रथम बाहेर पळीन! :)
Signature2

२२ जुलै, २००८

The Goal !

सद्ध्या पुस्तक वाचनामध्ये ’द गोल’ चालू आहे.. अमेझिंग पुस्तक! प्रत्येकाने वाचावे असं..

थोडक्यात कथा अशी, एक मॅन्युफॅक्चरींग प्लॅन्ट जो अजिबातच नफा करत नसतो.. नफा कसला, प्रत्येक शिपमेंट किमान ४० आठवडे लांबलेली..! खरंतर तसं सगळं व्यवस्थित चालू आहे.. पण तरीही शिपमेंट उशीराच.. कधी हवे ते मटेरिअल उपलब्ध नाही,तर कधी नको असलेल्या मटेरिअल्स्चा ढीग होतोय! थोडक्यात गोष्टी वेळच्या वेळी होत नाहीत.. त्यातच त्या प्लॅन्ट मॅनेजरला डेडलाईन मिळते.. ३ महीन्यात काही सुधारणा नाही दिसल्या तर प्लॅन्ट बंद होणार.. एखादा माणूस असता तर सरळ, नवीन जॉब शोधून गप्प बसला असता.. पण मग तो नायक कसला? अलेक्स असं नाही करत.. तो मनापासून अगदी सर्व पणाला लावून तो प्लॅन्ट नफा कसा देईल याचा विचार करतो.. काय चुका होत आहेत.. त्या कशा सुधारता येतील वगैरे.. तो, त्याची टीम आणि अलेक्सचा फीजिक्सचा प्रोफ. जोआन.. ही मेन लोकं या पुस्तकातली.. जोआन प्रश्न विचारणार, काही बेसीक गोष्टी सांगणार.. पण डीरेक्ट प्रश्नाचं उत्तर कधीच नाही देणार.. अलेक्सला विचार करायला लावणार.. अलेक्सदेखील ज्या पद्धतीने ते प्रश्न सोडवतो..(मुलाच्या कॅम्पिंग मधे) ते सर्व अफलातून आहे! वाचलीच पाहीजे ती थॉट प्रोसेस!

फर्स्ट इयर ला असताना वाचलेले हे पुस्तक.. तेव्हा बॉटलनेक म्हणजे काय तेदेखील कळत नव्हतं तेव्हा वाचलेलं.. पण तरी देखील शेवटपर्यंत वाचलं.. इतकं इंटरेस्टींग.. त्यानंतर ३ वेळा वाचलं.. दर वेळेला काही नवीन गोष्टी कळत गेल्या.. नव्याने उभारी मिळाली.. परवा इथे आल्यावर पहीलं पुस्तक विकत घेतलं ते हेच! बाबांकडे आहे हे पुस्तक.. पण माझ्या पण संग्रही पाहीजे म्हणून घेतलं.. वाचताना इतकं रिलेट करू शकले..की विकत घेतल्याचं चिज झालं..

पुस्तकात शेवटी काय होतं ते महत्वाचं नाही.. नायक आहे म्हटल्यावर तो यशस्वी होणारच.. पण कसा? त्या मागे त्याने काय कष्ट घेतले.. कसा विचार केला.. हे महत्वाचे.. सगळ्यात महत्वाची ऍटीट्युड! ’नमस्ते लंडन’ मधे अक्षयकुमार म्हणतो तसं, जोपर्यंत तुम्ही खरंच हरत नाही तो पर्यंत तुम्ही जिंकू शकता.. अगदी हेच विचार यात मांडले आहेत.. चिकाटी,जिद्द,रिस्क घेण्याची क्षमता,कष्ट असतील तर तुम्ही जिंकणारच!

मला स्वतःला खूप काही शिकण्यासारखं मिळतं हे पुस्तक वाचून.. तुम्हालाही आवडेल.. जरूर वाचावे असं पुस्तक!
Signature2

१ जुलै, २००८

Women of Tilonia...

हे असं भारतात आणि तेही राजस्थानातल्या एका खेड्यात होऊ शकतं हे मला खरंच वाटत नाहीये! बेअरफुट सोल्जर्स ऑफ तिलोनिया हा लेख वाचून कोणालाही असेच वाटेल..
ज्या गावात बसदेखील येत नाही, अशा शहरीकरणाचा अजिबातच संबंध नसलेल्या अजमेर जिल्ह्यातील ’तिलोनीया’ या गावातील अर्ध-शिक्षित अथवा अशिक्षित महीलांना बरोबर घेऊन काढलेलं हे कॉलेज, बेअरफुट कॉलेज!
येथील बायकांना काय काय येत असावं? पूर्वी घुंघट घेऊन बसायच्या त्या या बायका आता, सोलर एनर्जीवर, कुकर,कंप्युटर, ई गोष्टी स्वतः बनवतात!! या बायकांच काम काय विचारले तर इलेक्ट्रॉनि्क सर्कीट्स, सोलर चार्जर बनवणं हे कॉमन उत्तर असेल.. इतकंच नव्हे तर या कॉलेजच्या इमारती देखील याच बायकांनी बांधल्या आहेत! या अशिक्षित महीलांना असं संपूर्णपणे स्वयंसिद्ध बनवलंय,यावर्षीचा 'Ashden award for sustainable energy’ हा पुरस्कार मिळालेले डॉ. बंकर रॉय यांनी सुरू केलेल्या बेअरफुट कॉलेजनी..!!
संपूर्ण माहीती वर दिलेल्या लिंक मधे मिळेलच.. पण इथे या अविश्वसनीय प्रकाराबद्द्ल माहीती दिल्याशिवाय राहवले नाही!

ह्म्म.. स्वातंत्र्य मिळून ६० वर्ष उलटून गेल्यावर खरंतर अशा बातम्या अविश्वसनिय वाटू नयेत.. पण वाटतात.. आपल्या भारतात चांगलं काही होत असेल असं कधी कधी वाटतंच नाही.. आसपासचा गोंधळ,करप्शन, गलिच्छ राजकारणं, वाढती लोकसंख्या,त्यामुळे असलेली अस्वच्छता या आणि असल्याच गोष्टी नजरेत भरतात.. परंतू ही बातमी वाचून बोलती बंद झाली.. रादर मला माझीच लाज वाटली.. या अर्धशिक्षित बायका काय काय करत आहेत.. स्वतः तर स्वयंपूर्ण झाल्याच, पण गावाला देखील वीज, आणि सोलर कुकर बनवून वगैरे देतात.. आणि आपण किती छोट्या गोष्टींचा बाऊ करत बसतो, किंवा छोट्या-छोट्या गोष्टींनी नाउमेद होतो.. त्या बायकांना किती त्रास सहन करावा लागला असेल? गावातून किती विरोध झाला असेल.. ! पण तरी त्या पुढे जात आहेत.. स्वतः काहीतरी बनत आहेत.. खूप इन्पायरींग वाटलं हे वाचून..सगळ्यांनी वाचावं असा लेख आहे, आणि ती गोष्ट आहे! पण आपली प्रसार-माध्यमं याची दखल घेतील तर लोकांना हे कळेल.. या लेखातले हे वाक्य वाचून फार वाईट वाटले.. "वर्षातून दोनदा या संसदेचं तिलोनियाला अधिवेशन असतं. हे अधिवेशन बघायला सगळ्या रात्रशाळांतील विद्यार्थी तर असतातच, पण जगभरातून पत्रकार व वृत्तवाहिन्यांचे प्रतिनिधी येतात. गेल्या वर्षी या अधिवेशनाचं थेट प्रक्षेपण इंग्लंड, फ्रांस व इटलीमध्ये केलं गेलं. आपल्याकडे त्यावेळी ऐश्वर्या रायचं कुठल्या वडा-पिंपळाशी लागलेलं लग्न गाजत होतं."

असो.. ब्लॉगविश्वाने हे वाचावं म्हणून आवर्जून या लेखाचा इथे मी उल्लेख करत आहे.. आपल्या परीने असं काही करता आलं तर अजुनंच बरं!!

जाताजाता, खालील व्हीडीओ पाहा.. तिथेच काम करणार्‍या एका बाईबद्द्ल आहे.. युट्युब वर Women of tilonia नावाने सर्च मारला तरी बरेच व्हीडीओ दिसतात..





Signature2

२६ जून, २००८

आठवणी ... !!

सद्ध्या नॉस्टॅल्जिक होण्याचे दिवस आहेत बहुधा! मायबोलीवर फिरताना, आठवणीतले स्वर आणि सुगंध हा बुलेटीन बोर्ड दिसला.. आणि इतके वास आणि स्वर गर्दी करून दाटले!!

सुगंध आणि आठवणींचे खरंच काहीतरी नातं आहे .. मागच्याच पोस्ट मधे मी ओल्या मातीच्या वासाने वेडी होऊन काहीबाही खरडले होते.. आता तोच वेडेपणा पुढे कंटीन्यु करते..

वास म्हटलं की मला आठवते ते माझं पर्फ्युम्सचं कलेक्शन.. सगळ्यात पहील्यांदा माझं असं पर्फ्युम मला मिळालं १०वी च्या रिझल्ट नंतर.. आत्याने अमेरीकेमधून आणलेलं.. ते मी ११-१२वी मधे वापरलं.. आणि जेव्हा संपत आलं तेव्हा ती बाटली बाजूला ठेऊन दिली.. तेव्हापासून मला हा छंद लागला.. आवडतं सेंट पूर्ण संपवायचे नाही..

अजुनही ती बाटली उघडली की माझ्या आयुष्यातला सगळ्यात सुंदर काळ समोर येऊन ठाकतो! ११-१२वी ! शाळा संपवून नुकतीच कॉलेज नावाच्या विश्वात पाऊल टाकलेलं.. फारसा अभ्यास करायची पद्धतच नाही.. त्यामुळे बारावीला देखील डोक्याला चिंता नव्हत्या! इझिली , लकीली मार्क्स पडत होते.. खूप नाही, पण वाईटही नाहीत.. त्यामुळे मी ते दिवस सगळ्यात एन्जॉय केले.. तिथेच मला माझे जिवाभावाचे मित्र-मैत्रिणी भेटले.. २-२ वेगळ्या शाळा केल्यामुळे मला पूर्वी अशा जवळच्या मैत्रिणी वगैरे फार नव्हत्याच! पण ज्यु. कॉलेजमधे आमचा ६ जणींचा जो ग्रुप जमलाय.. तो १-२ सोडल्यास सगळा कॉन्टॅक्ट मधे आहे.. आणि सगळ्यात जवळचा आहे!

ती दुसरी बाटली उघडली, की फर्ग्युसन मधले ते दोन महीने आठवतात! तेच माझे शेवटचे काहीही चिंता नसलेले,सुंदर दिवस !! नंतर इंजिनिअरींगला आधीची अभ्यासाची मेथड फॉलो करणं चुकीचे होते.. त्यामुळे टेन्शन्स आली, अभ्यासाचा बोजा वाढला.. त्यामुळे ते दिवस खरेच सोनेरी!!

परवा असच मॉल मधे फिरताना Freesiaची बाटली दिसली!! आणि परत भुतकाळात गेले.. आई तेव्हा अमेरीकेमधे गेली होती.. २ महीन्यांनी जेव्हा ती घरी आली.. तेव्हा माझी खरेदी स्पेशल एका बॅगेमधे ठेवली होती! बॅगभरून कपडे ... वॉव !! पण खरी मजा पुढे.. ती बॅग उघडली आणि पूर्ण खोलीभर freesia चा मंद,सुंदर सुवास पसरला!! प्रवासात ती बाटलीचे झाकण निघून निम्मं पर्फ्युम रिकामं झालं होतं!! पण पुढे किती तरी दिवस माझ्या त्या कपड्यांना तो मंद वास येत राहीला.. वेडावणारा वास खरंच !!

हे झाले पर्फ्युमचे, कृत्रिम वास! असेच किती तरी सुवास आहेत.. जाईच्या कळ्या, फुलं दिसली की मला आमच्या पूर्ण बाल्कनीला वेढून टाकलेला जाईचा वेल आठवतो.. मोगरा दिसला की, उन्हाळा, गार पाण्याचा माठ आणि आत मोगर्‍याचे फुल , आणि त्या पाण्याला येणारा मोगर्‍याचा वास हेच आठवते.. (उन्हाळा म्हटलं की आंबे,बाबांच्या हातचा रोजचा मॅंगो मिल्कशेक,सुट्ट्या, पोहोणं, मृत्युंजय,स्वामी वगैरेंची पारायणे करणे, कॅरम,व्हीडीओ गेम्स,३०४,चॅलेंज,बदाम सात असं काहीबाही पण आठवत राहतंच... )

कुठल्याही उदबत्तीचा,धूपाचा वास आला की संध्याकाळी चालणारी आई,आज्जीची पूजा आठवते.. आज्जीची भजनं,आरत्या,आईचे सुस्पष्ट आवाजातले ओम यद्नेन.. आठवायला लागते.. मंत्रपुष्पांजली आली की कॉलनीचा गणेशोत्सव ओघाने येणारच.. ज्यावर मी मागच्या वर्षी लिहीलेच आहे.. परत लिहीत नाही बसत..

कॉफी मी इतक्या वेळेला घेते.. पण मला अजुनही कॉफीचा वास आला, की पीएल्सच्या वेळेसची रात्रीची जागरणं आठवतात.. चहा म्हटलं की दोन गोष्टी समोर येतात! एक म्हणजे कॉलेज कँटीनचा चहा, मस्त वेलदोडे घातलेला, भरपूर दुधाचा दाट उकळलेला वाफाळता चहा! ज्याने मला पक्की चहाबाज केले.. मी इंजिनिअरींग पर्यंत चहा पीत नव्हते.. पण त्या चहाने समीकरणे बदलली सगळी.. ! चहाची दुसरी गोष्ट ही, की पावसाळ्यातली शनिवार दुपार आठवते.. शनीवारी आई घरी.. आणि बेदम पाऊस पडत असेल, तर आईच म्हणणार, चल चहा घेऊ गरम! बाबा यायच्या वेळेला मस्त गरम भजी!! वाह.. काय मस्त वाटायचं आमच्या कॉलनीच्या रस्त्याकडे ,मुसळधार पावसाकडे, त्यात भिजणारी कॉलनीमधली हिरवीगार वृक्षराजी पाहात चहा प्यायचा! कधी कधी आम्ही दोघी मुद्दम भिजायला बाहेर पडायचो!! धम्माल होती राव इंडीयात !!

बकुळीची फुलं दिसली की मला सातवी आठवते माझी ! बाबा सोलापूरला होते तेव्हा काही काळ.. तिथल्या गेस्टहाऊसच्या लॉन वर, सलग २ ते ३ दिवसात बकुळीच्या झाडाखाली बसून श्रीमान योगी वाचले होते तेव्हा मी.. भान हरपून वाचणारी मी, वरून बकुळफुलं पडतायत, आणि माझं सगळं जग शिवाजीमहाराजांमधे गुंतलेले.. ! तेव्हापासून झपाटून मोठी मोठी पुस्तके १-२ दिवसात देखील वाचू लागले..

huh.. फार फार आठवणी आहेत.. सगळ्या लिहून ठेवता येणार नाहीतच.. पण थोड्याफार आठवल्या त्या लिहील्या.. तुमच्या आहेत अशा काही आठवणी??
Signature2

१२ जून, २००८

अविस्मरणीय !

पुण्यात वळीवाचा आणि आता मान्सूनचा पाऊस सुरू झाल्यापासून माझी इथे चलबिचल होत होती...
पाऊस अत्यंत प्रिय.. आणि त्यातून पुण्याचा ! आणि मी पुण्यात नाही, असे पहील्यांदाच घडले.. ( खड्डे-बिड्डे नाही येत हो डोक्यात अशा वेळी!)

इथेही वेळीअवेळी पाऊस पडत असतो.. पण रिमझिम.. एकदाच मुसळधार पाऊस झाला होता, माझा वाढदिवस होता तेव्हा.. काय आनंद झाला होता मला! पाऊस आलाय आणि मी उगीचच खुष झाले नाहीय, असे एकदाही होत नाही.. असो..तर इथला पाऊस वेगळा.. पुण्याचा वेगळा.. आणि पुण्याचा पाऊस मी मेज्ज्ज्जर मिस करत होते....

परवा असच फिरायला बाहेर पडलो.. आणि एका घाट-सदृश रस्त्यावरून जाताना अचानक आम्हाला ओल्या मातीचा वास आला!! हो अगदी आपल्या भारतातल्या सारखा!! खरं तर तिथे अजिबात पाऊस पडत नव्हता, पण तरीही तो वास आला.. फक्त मलाच नव्हे,तर नवर्‍यालादेखील..

दोघंही वेडावून गेलो.. भारतात असतानाही वेड लावतोच तो वास.. पण इथे?? कसलं भारी वाटलं तो वास आल्याने मी सांगूच शकत नाही!!

तिथून परत येताना आम्ही सगळ्या खिड्क्या उघड्या ठेऊन, अगदी छातीभरभरून वास घेतला.. श्वास अडकायची वेळ आली... पण अतिशय खुष होऊन परत आलो..

पुण्याचा पाऊस नाही निदान ओल्या मातीचा वास तरी मिळाला! दुधाची तहान ताकावर, दुसरं काय !!
Signature2

४ जून, २००८

काही फोटोज... !

click on the image to view enlarged version..

घराजवळचा समुद्र .. व त्याची काही रूपे !!








सॅंटा बार्बराला जाताना लागणारी झाडांची रांग!




हे सर्व चालत्या/धावत्या गाडीतून काढलेत हं फोटोज!



सॅंटा बार्बरा पिएर..



बीच वर एक लग्न लागत होतं.. त्या नवजोडप्यासाठीची ही बग्गी!!



ओहाय (ojai ) चे सुंदर जंगल अन नागमोडी वाट!



लेक कॅसितास..




ये हसीन वादीया....!





घराच्या वाटेवर लागणारी ही डोलणारी झाडं!



सनसेट आणि विमान !!


अजुन एक सनसेट!


Signature2

२९ मे, २००८

अपेक्षाभंग!!! ... :|

huh, पाहीला एकदाचा वळू! इतकी हैराण झाले होते मी ऑनलाईन मिळत नाही म्हणून.. पण मिळाला, आणि अगदी उत्साहाने बसले पाहायला.. नाही आवडला मला.. :( कदाचित खूपच अपेक्षा वाढल्या होत्या त्या पिक्चरच्या चर्चेने.. म्हणून असेल.. पण तितका नाहीच आवडला..
ह्म्म आता तांत्रिक बाजू चांगल्या आहेत.. पिक्चर ’बघायला’ मस्त वाटतो.. गावतलं वातावरण,ते राजकारण मस्त घेतलंय.. पण ज्या बद्दल आहे पिक्चर तो वळू, म्हणजे देवाला वाहीलेला, माजलेला बैल.. तो किती शांत दाखवावा? नुस्ता आपला इकडुन तिकडे फिरतोय.. आणि म्हणे डुरक्याचा लई त्रास.. तितका त्रासदायक नाहीच वाटला तो.. [ गोड आहे उलट! :))) ] आणि त्याचा सस्पेन्स तो किती! मला वाटलं चांगला मोट्ठा असणार, त्याला पकडणं खूप अवघड जाणार .. कसलं काय.. १०-५ पावलांवरून ते इंजेक्शन मारतात.. इतकी लोकं पळत , दंगा करत येतात, त्या आवाजाने बैल ढिम्म हलत नाही! ही लोकं इंजेक्शन कधी मारतायत अशी वाट पाहात उभा राहीलेला वाटतो.. असो.. ते डॉक्युमेट्री घेणं वगैरे मला विनोदी वाटलं.. आणि दिलीप प्रभावळ्कर अजिबात विनोदी नाही वाटला.. काहीच्या काही घुसडलीयेत काही काही लोकं! दिलिप प्रभावळकर, अमृता सुभाष आणि कोण तो तिचा मित्र.. काय काम होतं त्यांच इथे देवाला ठाऊक.. अतुल कुलकर्णीचे काम इतर कुणीही करू शकला असता, असं एरवी जे वाटत नाही, ते फिलींग आलं त्याचं काम पाहताना..
आता टिंग्या पाहायचाय.. तो आवडेल नक्की असं वाटतेय.. तो असा अपेक्षाभंग नाही करणार असं वाटतंय.. बघू..काय होतय..
Signature2

१६ मे, २००८

मोर !

मागच्या वर्षी केलेले वारली चित्र.. कापडावर अक्रेलिक पेन्ट वापरून काढले आहे ..
चित्र सम्पूर्ण बसत नाही, त्यावर क्लिक केले तर दिसेल ..


IMG_0230


Signature2