मुख्य सामग्रीवर वगळा

अमेरिका पूर्वरंग – व्हाईट हाऊस !

माझ्या परवा लक्षात आले, मी डीसी मध्येच अडकून पडलीय की! अज्जुन पुढे किती पल्ला गाठायचा आहे .. बापरे.. डीसी नंतर , निनादची युनिव्हर्सिटी, न्युयॉर्क, नायगरा इतके सगळे पाहीले. सगळ्यावरच लिहीन असे नाही , पण पुढे सरकले पाहीजे आता. मलाही बोर व्हायला लागले आता इतके निवांतपणे लिहीणे.. :)
ओके.. So, मॉन्युमेंट झाल्यावर आमच्यात त्राण नव्हते. दिवस संध्याकाळकडे कलू लागला तसे आम्ही निघालो. आता व्हाईट हाऊस पाहून पटकन मेट्रो पकडायची असे ठरवले. जवळच आहे असे वाटणारे व्हाईट हाऊस चांगलंच लांब होते. कसे तरी लंगडत, थांबत थांबत गेलो एकदाचे तिकडे ! खरं म्हणजे मी आपले दिल्लीतले राष्ट्रपती भवन सुद्धा पाहीले नाहीये त्यामुळे व्हाईट हाऊस म्हटल्यावर मी कंटाळा टाकून परत फ्रेश झाले. चुकून माकून ओबामा दिसलाच तर बरंय ना? ;)



आत्ता तो सगळा प्रसंग आठवताना इतके हसू येतंय ना! ते लांबवर पसरलेले व्हाईट हाऊस, त्याच्यापुढे कारंजे, फुलझाडे – बाग वगैरे, त्यापुढे ही भली मोठी लॉन , त्यापुढे लोखंडी ग्रिलचे कुंपण .. आणि तिथून ही सगळी व्हीजिटर्स लोकं डोकं आत घालून घालून डोकावतायत! त्या बिचार्‍या ओबामाला तर झूमधल्या पिंजर्‍यातल्या प्राण्यांसारखेच वाटत असेल नाही? :laugh:


आमची फोटोगिरी संपवून आम्ही निघणार तेव्हढ्यात निनादला तिथे समोरच्या व्हरांड्यातून कुत्रे फिरताना दिसले. आम्ही लगेच सगळं साहीत्य काढून बघायला लागलो.. आमच्या कॅमेर्‍याच्या 12X ऑप्टीकल झूमने तिथे कोणीतरी बसले आहे हे कळत होते. आम्ही जाम खुष !



तेव्हढ्यात आम्हाला लक्षात आले की आमच्याकडे हॅंडीकॅम आहे, ज्याला प्रचंड ताकदीचे झूम आहे. अगदी २०००x पर्यंतचे ऑप्टीकल झूम! त्यामुळे आम्ही लगेचच तो काढला, व बघू लागलो. त्या व्हरांड्यात मिशेल ओबामा होती. बिचारीकडे बरेच जण संध्याकाळच्या चहा-पोहे साठी आले असावेत. बरीच ये जा होती. आम्ही शूटींग घेतलेच , थोडेफार कॅमेर्‍याने फोटो घेतले. शूटींग नंतर अपलोड करीन.. सद्ध्या इतकेच.. :)
शुटींगमध्ये अगदी व्यवस्थित कळून येते! खरं म्हणजे सुरवातील ५-१० मिनिटे ओबामा सारखाच माणूस काहीतरी लिहीत बसला होता, तो नंतर निघून गेला.. पण तो तिथे फार कमी वेळ असल्याने कदाचित तो भास झाला असावा असे म्हणून आम्ही सोडून दिले.. पण ही नक्कीच ही ! :)
शेवटी तास-दिड तास शुटींग घेऊन आम्ही एकदाचे निघालो तिथून..
परतीच्या वाटेवर डिसीचे फार सुरेख फोटो मिळाले. आख्ख्या डीसीत किती पुतळे व राजेशाही इमारती आहेत हे जरा शोधले पाहीजे. जिथे नजर टाकावी तिथे पुतळे व अश्या इमारती ! मजाच !
हे सगळं टिपले आणि निघालो परत मामाच्या घरी. आता उद्या सकाळी न्युयॉर्क ! :)
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

काय बोलत असतील ती दोघं?

आज बाहेरची कामं आटोपून घरी येताना सिग्नलला थांबले होते. सहज बसस्टॉपकडे नजर गेली तर एक वेगळंच दृश्य दिसले. इकडे लॉस एंजिलीसमध्ये बसस्टॉपपाशी खूप होमलेस लोकं दिसतात. (आय मिन एकाच स्टॉपपाशी खूप लोकं नव्हे. जनरल पूर्वीच्या गावापेक्षा इकडे होमलेस जास्त दिसतात. एखाद्या स्टॉपवर, डिव्हायडरवर एखाद-दुसराच माणूस असतो..) जवळच एखादी बेवारशी शॉपिंग कार्ट, त्यात अठरापगड गोष्टी असतात. कोणीतरी एखादे गरम जॅकेट वा कम्फर्टर दिले असते ते घेऊन तो माणूस बसलेला असतो.. क्वचित स्त्रियाही असतात. इथे एक वेगळंच आहे. आपण भारतात असताना सरसकट रस्त्यावरच्या लोकांना भिकारी म्हणतो. इथे तसे होत नाही. इथे होमलेस म्हणतात. होमलेस लोकं पुअर, जॉबलेसही असू शकतात पण क्वचित कधी त्यांना व्यवस्थित नोकर्‍याही असू शकतात. राहायला मात्र जागा नसते. माझ्या अपार्टमेंट कॉम्प्लेक्सच्या जवळच्या बसस्टॉपपाशी राहणारा माणूस मी जाते त्याच ग्रोसरी स्टोअरमध्ये शॉपिंग करतो. आय मिन एखादेच काहीतरी कॅन्ड फुड वगैरे. पण तोही दिसतो मला तिथे.. एनीवे.. तर हा होमलेस माणूस, जुनेच पण एकंदरीत परिस्थितीशी फटकून असलेले सोनेरी बटणांचे क्वॉड्राय जॅकेट घालून, डोक…