माझे विचार...

लागणारा वेळ: १५ मिनिटे लागणारे जिन्नस: २ टोमॅटो २ गाजरं ५-७ पालकाची पानं ४-५ bok choy ची पानं ५-७ Romain व Iceberg Lettuce ची पानं २-३ Red Cabbage/ Chicory ची पानं अर्धी ढब्बू मिरची १ मध्यम कांदा ४ लसणाच्या पाकळ्या मीरपूड थोडी कोथिंबीर मीठ (असल्यास) गार्लिक बटर. [ हे न वापरल्यास ही रेस्पी व्हीगन होईल.]  क्रमवार पाककृती: छोट्या कुकरमध्ये वरील सर्व भाज्या/ग्रीन्स (कांदा वगळून) व मीठ घालून २ शिट्ट्या काढाव्यात. [ भाज्या फार गाळ करायच्या नाही आहेत. माझा कुकर छोटा आणि जरा बिघडलेला आहे, सारख्या शिट्ट्या करतो. मोठा कुकर वापरला तर कदाचित एकच शिट्टी व प्रेशर बास होईल.] तोवर कांदा जरा मोठा कापून घेणे. गॅसवर भांड्यात गार्लिक बटर घालून कांदा मोठ्या फ्लेमवर परतून घेणे व अर्धाकच्चा शिजवणे. त्यातच कोथिंबीर घालून परतणे. व कुकरमधील शिजवलेल्या भाज्या - त्यातल्या पाण्यासकट घालून गरम करणे.  व्हेजी सूप तयार!   वाढणी/प्रमाण: दोन जणांना दोन सर्वींग्ज माहितीचा स्रोत: मीच.

परवा डेंझेल वॉशिंग्टनचा ’फ्लाईट’ पाहीला.आजकाल मी मुव्हीज पाहणे अगदी कमी केले आहे. मुद्दाम नाही. पण इतक्या वेळ ताटकळत बसणे अगदी बोर होते. पण नवर्‍याने हा मुव्ही लावला अन १५ मिनिटातच मी हातातला लॅपटॉप बाजूला ठेऊन मुव्ही बघितला. पूर्ण! मला मुळातच डेंझेल वॉशिंग्टन हा अभिनेता आवडतो. आवडतो म्हणजे हृथिक रोशनसारखा नाही. की सगळे झाडून त्याचे मुव्हीज बघणार म्हणजे बघणार. मला खरंतर दुसरा कुठला मुव्ही आठवत पण नाही, डेंझेल वॉशिंग्टनचा. परंतू त्याचे जे मुव्हीज पाहीले आहेत ते आवडले आहेत. खूप संयत, सुंदर ॲक्टींग करतो तो.. मी जेव्हा बघायला लागले तेव्हा एक कळले की यात त्याने काम केले ’व्हिप’ नावाच्या पायलटची. तो विमानात जातो आणि चक्क दारू पितो! नंतर फ्लाईट अटेंडंटला ॲस्पिरीनच्या गोळ्या वगैरे मागतो. आणि .. झोपून जातो. :। त्याचा कोपायलट आपला डोळे फिरवतो व विमान चालवायच्या कामाला लागतो. भरपूर पाऊस असतो, व अतिशय वाईट हवामान. प्रत्येक हॉलिवूडपटात होते तेच इथेही होते. संकट येते. अचानक विमानातील काही कंट्रोल्स काम करेनासे होतात. व क्षणार्धात विमानाला मोठा जर्क बसतो. झोपलेला व्हिप जागा होतो, आणि एका सेकं...

मी अजुन या स्वर्गीय जागेतून बाहेर येत नाहीये. कोणाला सांगू व किती फोटो (कुठे कुठे) शेअर करू असं झालंय! :) ४ जुलैचा लाँग विकेंड जवळ येऊ लागला तसे वेगवेगळे बेत शिजू लागले. फिरून फिरून गाडी सारखी योसेमिटीलाच येऊन थांबत होती. आतापर्यंत किमान ३ वेळा प्लॅन ठरून हॉटेल बुकींग न मिळाल्याने फसला होता. यावेळेसही एकदा आधीचे बुकिंग कॅन्सल होऊन दुसरीकडे मिळाले व एकदाचे आम्ही योसेमिटीला जाणार हे निश्चित झाले.  आम्ही ३ ला संध्याकाळीच लॉस एंजिलीसवरून निघालो बे एरियात जायला. तिथे माझा भाऊ राहतो व सध्या तिकडे आई बाबा आहेत. त्यामुळे तिकडूनच सगळे एकत्र योसेमिटीला जाणार होतो. ३जुलैला संध्याकाळी पावणे सातला निघालो खरं  पण ८ पर्यंत घरापासून ५ मैलसुद्धा गेलो नव्हतो! इतकी गर्दी!! एकदाचे फ्रीवेला लागलो व सुरू झाला लांबलचक प्रवास! बरोबर मुलं असली की किमान डायपर ब्रेक्स धरावेच लागतात. आम्ही पोचलो भावाकडे पहाटे साडेतीनला! :| माय गॉड! पुढचे दोन दिवस मी झोपेतच होते! :)  ४ तारखेला Milpitas मधील Dosa Bawarchi ला गेलो. काय अफाट सुंदर जेवण मिळाले तिथे. एकतर इतकं चकाचक व मोठं इंडीयन रेस्टॉरंट पाहूनच...

मागच्या आठवड्यात बटर चिकन केले होते. हल्ली महिन्यातून दोनदातरी होतेच ते. इथे Los Angeles, मध्ये आल्यापासून आम्हाला विविध रेस्टॉरंट्सच्या होम डिलिव्हरीची फार सवय लागली होती! पण एकंदरीत सर्व इंडीयन रेस्टॉरंट्सप्रमाणे कुठेही कन्सिस्टन्सी नाही हो! मागच्या वेळेस अमुक मधीन ढमुक चांगले होते म्हणावे तर पुढच्या वेळेस नक्की घोळ होणार! शेवटी स्वतः करून , एक फिक्स रेसिपी शोधणे आले. हल्ली तेच बरे वाटते. मनापासून खाल्लेही जाते!  :)  माझ्या ब्लॉगवर २००८ मध्ये मी ही पोस्ट लिहीली होती. खरं म्हणजे ती रेस्पी म्हणावी तर बटर चिकनची नाहीये! [पण आम्ही हीच रेसीपी वापरून केलेली तेव्हाची डिश मात्र बटर चिकनसारखीच लागत होती! :))] पण ते काही खरे नव्हे. चांगली ऑथेंटीक रेस्पी परत लिहीलीच पाहीजे मला.  ही घ्या ट्राईड & टेस्टेड बटर चिकनची पाककृती! :)  लागणारा वेळ:  ४० मिनिटे लागणारे जिन्नस:  ५०० ते ७०० ग्रॅम बोनलेस, स्किनलेस चिकन ब्रेस्ट मोठा चमचा दही अर्धा चमचा लिंबाचा रस हळद २ मोठे कांदे २ टोमॅटो ६-७ मोठ्या लसूण पाकळ्या बटर (भरपूर!) ८फ्लु औंझ हेवी व्हिप...

भयानक कंटाळा आलाय राव.. का...ही केलं नाही आपण मोलाचे.. आयुष्य नुसतंच वाया चाललंय असं वाटावं   इतका तो कंटाळा...सतत करणार तरी काय म्हणा? पिक्चर्स बघ, टीव्ही बघ, पुस्तके वाच, झाडून सर्व मराठी साईट्स वाच, नवीन पदार्थ कर, घर आवर,अभ्यास कर.. काहीही कर.. पण हा कंटाळा आहेच?? किती तो हटवादीपणा?? काहीतरी उच्च, दैदिप्यमान काम केलं पाहीजे.. सगळं जग, बरं जरा जास्तच झाले.. निदान तुम्ही राहता ती कॉलनी तरी तुम्हाला ओळखेल असं काहीतरी... इथे काय? शेजारची दोन घरंही मला ओळखत नाहीत.. मी ही त्यांना ओळखत नाही म्हणा.. पण असं काय केलं म्हणजे जरा बरं वाटेल स्वत:बद्दल? :|

खूप दिवसांनी मस्त पुस्तक हाती लागलंय! पण ते वाचण्यासाठी अजुन ३-४ तास वाट पाहावी लागेल. स्वयपाक, लेकाचे खाणं, त्याच्याशी खेळणं-गाणी म्हणणं फार महत्वाची कामं! नंतर नॅपटाईम. नेहेमीप्रमाणे त्याने झोपायचे ते नाईलाजाने, आता डोळे उघडे राहातच नाहीयेत म्हणून खेळ बंद करायचा. आता दोन तास मिळाले! गुड. पुस्तक कुठाय? अं.. अ‍ॅक्चुअल पुस्तक नाहीये म्हणा. आयपॅडच्या किंडल अ‍ॅपवर मिळालेले इबुक. पहिले पान. दोन ओळी वाचतीय तोवर मनाने आरोळी ठोकली! कमॉन पुस्तक वाचतेयस आणि कॉफीचा कप नाही? कधीतरी तू पूर्वी त्याशिवाय पुस्तक वाचले आहेस? हा.. गुड ओल्ड डेज! काही चिंता नाहीत, जबाबदार्‍या नाहीत. व्हा पुस्तकी कीडा! कोण टोकतंय..  ओके, ये परत वर्तमानकाळात. कॉफी आणली करून. आता वाचू. अंहं.. नाही लक्ष लागत आहे.. जरा मायबोलीवर चक्कर टाकून येऊ.. मग तिकडे अर्धा तास.. मग आपोआप रूटीन असल्यासारखे फेसबुक. तिथे मिनिमम २० मिनिट्स. कोणी ऑनलाईन भेटले की झालंच. पुस्तक(आयपॅड) बाजूला.. मिळालेल्या दोन शांत तासांपैकी जेव्हा दिड तास निघून जातो तेव्हा मग सुरू होते चिडचिड. ते पुस्तक किती मस्त इंटरेस्टिंग वाटले होते. कशाला जायचे ...

वॉव !! किती दिवस झाले म्हणे ब्लॉग अपडेट करून?? दिवस कशाला मोजू? साधं माझ्या ब्लॉगला मला लॉगिन करता येईना, यावरूनच समजतंय! शेवटी गुगलला शरण गेले नेहेमीप्रमाणे..की बाबारे वर्डप्रेसच्या अ‍ॅडमिन पॅनेलची वाट दे शोधून.. अन त्याचा हात धरून आले.. असो ! एक न्युज तुम्हा वाचकांबरोबर वाटायची आहे.. मी आई झाले .. :O कसलं भारदस्त वाटतंय असं लिहायला! स्वत:लाच पिल्लू समजणार्‍या मला, आता आई म्हणणारे एक पिल्लू आले आहे! ’नील’ त्याचे नाव. ते साखरेचे पोते अलिकडेच २ महिन्याचे झाले. व मला थोडासा वेळ मिळू लागला. म्हटले काही नाही तर ब्लॉगवर पुनश्च हरि ओम, पुन्हा एकदा करावे..  मी आत्ताच्या घडीला तरी नीलरंगी रंगले आहे. गंमती जमती होत असतात रोज! उदा: पूर्वी नील रशियन परिकथेत गोष्ट आहे तसा एकच डोळा बंद करून झोपायचा! हाहा.. किंवा नीलला कपाळाला आठी , डोळे मोठे व चेहर्‍यावर हसू असा धमाल चेहरा करतो येतो! करून बघा! आठी व डोळे मोठे जमतच नाहीत. हसू तर लांबची गोष्ट! शीशी करताना तर स्वारी अफाट खुष असते! त्यामुळे बाळ व्हायच्या आधी ज्या गोष्टीचे जरा टेन्शनच होते ती एकदम मस्त होऊन गेलीय! हीही.. मी तर आता त्या मोमे...