मुख्य सामग्रीवर वगळा

बटर चिकन

मागच्या आठवड्यात बटर चिकन केले होते. हल्ली महिन्यातून दोनदातरी होतेच ते. इथे Los Angeles, मध्ये आल्यापासून आम्हाला विविध रेस्टॉरंट्सच्या होम डिलिव्हरीची फार सवय लागली होती! पण एकंदरीत सर्व इंडीयन रेस्टॉरंट्सप्रमाणे कुठेही कन्सिस्टन्सी नाही हो! मागच्या वेळेस अमुक मधीन ढमुक चांगले होते म्हणावे तर पुढच्या वेळेस नक्की घोळ होणार! शेवटी स्वतः करून , एक फिक्स रेसिपी शोधणे आले. हल्ली तेच बरे वाटते. मनापासून खाल्लेही जाते!  :) 

माझ्या ब्लॉगवर २००८ मध्ये मी ही पोस्ट लिहीली होती. खरं म्हणजे ती रेस्पी म्हणावी तर बटर चिकनची नाहीये! [पण आम्ही हीच रेसीपी वापरून केलेली तेव्हाची डिश मात्र बटर चिकनसारखीच लागत होती! :))] पण ते काही खरे नव्हे. चांगली ऑथेंटीक रेस्पी परत लिहीलीच पाहीजे मला. 
ही घ्या ट्राईड & टेस्टेड बटर चिकनची पाककृती! :) 


लागणारा वेळ: 
४० मिनिटे
लागणारे जिन्नस: 
५०० ते ७०० ग्रॅम बोनलेस, स्किनलेस चिकन ब्रेस्ट
मोठा चमचा दही
अर्धा चमचा लिंबाचा रस
हळद
२ मोठे कांदे
२ टोमॅटो
६-७ मोठ्या लसूण पाकळ्या
बटर (भरपूर!)
८फ्लु औंझ हेवी व्हिपिंग क्रीमचा छोटा पॅक मिळतो. तो अर्धा तरी लागेल. स्मित
५-७ बदाम व ५-६ काजू (गरम पाण्यात अर्धा तास तरी भिजवतठेवावेत)
२-३ टीस्पून लाल तिखट
मीठ चवीप्रमाणे
एक चमचा साखर
मसाल्यासाठी:
२-३ तमालपत्रं
६-७ मिरीदाणे
५-६ लवंग
दालचिनी पूड चिमुटभर
वेलदोडा पूड चिमुटभर
एक लाल सुकी मिरची
बदामाची पूड ३-४ मोठे चमचे
हे सर्व भाजून मग वाटून घ्यावे.
क्रमवार पाककृती: 
चिकन स्वच्छ धुऊन, त्याचे बाईट साईझ तुकडे करून त्यावर लिंबाचा रस, हळद, तिखट, मीठ व दही घालून मुरवायला ठेवावे. जेव्हढा जास्त काळ तेव्हढं चांगलंच! (मी कमीत कमी ३०-४० मिनिटं ठेऊन देखील केलेले आहे. पण ४-५ तास ठेवले तर मस्तच!)
पॅनमध्ये तेलात(किंवा बटरमध्ये) लसूण परतायला घ्यावा. तो जरा सोनेरी झाला की त्यात कांदा घालून चांगला भरपूर, कॅरॅमलाईज्ड होईपर्यंत परतावा.
मग त्यात टोमॅटो घालून तेल सुटेपर्यंत मिश्रण परतवून/शिजवून घ्यावे.
जरा गार झाले की वाटून घ्यावे.
ज्याच्यात चिकन बनवणार आहात त्यात (मनसोक्त) बटर तापवून त्यात मॅरिनेट केलेले चिकन घालावे. थोडंसं हाय फ्लेमवर हलके शिजवावे.. चिकन पांढरटसर दिसू लागले की कांदा-लसूण-टोमॅटोची प्युरी घालावी.
जरावेळाने वाटलेला मसाला घालावा.
२-३ चमचे तिखट, मीठ घालावे. कसूरी मेथी चुरून घालावी.
बदाम-काजूची पेस्ट मिसळवावी. हवा असल्यास ऑरेंज फुड कलरही घालता येईल.
हेवी व्हिपिंग क्रीम अ‍ॅड करावे,
मग झाकण ठेऊन चिकन शिजू द्यावे.
चिकन शिजल्यानंतर चव पाहावी. सर्व मसाल्यांची छान चव आली असेल परंतू गोडूस चव आली नसेल तर थोडीशी साखर घालावी. काजूची पेस्टही वाढवता येईल. वरून एक चमचा मेल्टेड बटर घालावे.
झाले, बटर चिकन तयार!! स्मित
वाढणी/प्रमाण: 
३-४ जणांसाठी.
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !

गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.

सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.

 नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा 'गृहिणी' ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.

स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …

ओपन - आंद्रे अगासी

परवा झालं वाचून माझं! (आता भयानक पोकळी जाणवत आहे!)
तीन दिवस अक्षरशः झपाटल्यासारखे वाचले हे पुस्तक. खरोखर अद्भुत पुस्तक, अद्भुत प्रवास! पानापानावर सांडलेली आयर्नी, विरोधाभास, कॉण्ट्रॅडीक्शन्स! आणि भरपूर सेरेन्डीपिटी!
बर्याचदा थोरामोठ्यांची पुस्तकं वाचताना, त्यांचे पर्फेक्ट लाईफ, शिक्षण, करीअर ग्राफ पाहून अवाक व्हायला होते पण रिलेट होत नाही. कनेक्शन जाणवत नाही. असं वाटतं, ती थोर माणसं. त्यांना जमलं. आपल्याला कसं जमेल? मात्र अगासीबद्दल वाचताना इतक्यांदा आपुलकी वाटली त्याच्याबद्दल, रिलेट झाले, कनेक्ट झाले. त्याचं वाचून मला खरोखर इतकं दहा हत्तीचे बळ मिळाले. जमेल. करूया प्रयत्न. इतका आपल्यासारखा हाडामांसाचा माणूस आहे तो, सर्व भावभावना असलेला. आणि तसाच उतरला आहे पुस्तकात!
____ स्पॉयलर अलर्ट ____ पुस्तक वाचायचे असल्यास खालील भाग वाचू नका ____ अगासीचे कन्फ्युज्ड, रिबेलियस व्यक्तीमत्व, जिंकणं हरणं, त्यामागच्या भावना, नंबर वन होऊन देखील काही न वाटणं, तारू भरकटलेलेच वाटत राहणे, लग्न, प्रेम ह्यात पर्पज न सापडणं, ब्रुक बरोबरचा डिस्कनेक्ट आणि मग आयुष्याला परपज सापडल्यावर, बरोबर तसा कोच सापडल्यावर, स्ट…