मुख्य सामग्रीवर वगळा

बटर चिकन

मागच्या आठवड्यात बटर चिकन केले होते. हल्ली महिन्यातून दोनदातरी होतेच ते. इथे Los Angeles, मध्ये आल्यापासून आम्हाला विविध रेस्टॉरंट्सच्या होम डिलिव्हरीची फार सवय लागली होती! पण एकंदरीत सर्व इंडीयन रेस्टॉरंट्सप्रमाणे कुठेही कन्सिस्टन्सी नाही हो! मागच्या वेळेस अमुक मधीन ढमुक चांगले होते म्हणावे तर पुढच्या वेळेस नक्की घोळ होणार! शेवटी स्वतः करून , एक फिक्स रेसिपी शोधणे आले. हल्ली तेच बरे वाटते. मनापासून खाल्लेही जाते!  :) 

माझ्या ब्लॉगवर २००८ मध्ये मी ही पोस्ट लिहीली होती. खरं म्हणजे ती रेस्पी म्हणावी तर बटर चिकनची नाहीये! [पण आम्ही हीच रेसीपी वापरून केलेली तेव्हाची डिश मात्र बटर चिकनसारखीच लागत होती! :))] पण ते काही खरे नव्हे. चांगली ऑथेंटीक रेस्पी परत लिहीलीच पाहीजे मला. 
ही घ्या ट्राईड & टेस्टेड बटर चिकनची पाककृती! :) 


लागणारा वेळ: 
४० मिनिटे
लागणारे जिन्नस: 
५०० ते ७०० ग्रॅम बोनलेस, स्किनलेस चिकन ब्रेस्ट
मोठा चमचा दही
अर्धा चमचा लिंबाचा रस
हळद
२ मोठे कांदे
२ टोमॅटो
६-७ मोठ्या लसूण पाकळ्या
बटर (भरपूर!)
८फ्लु औंझ हेवी व्हिपिंग क्रीमचा छोटा पॅक मिळतो. तो अर्धा तरी लागेल. स्मित
५-७ बदाम व ५-६ काजू (गरम पाण्यात अर्धा तास तरी भिजवतठेवावेत)
२-३ टीस्पून लाल तिखट
मीठ चवीप्रमाणे
एक चमचा साखर
मसाल्यासाठी:
२-३ तमालपत्रं
६-७ मिरीदाणे
५-६ लवंग
दालचिनी पूड चिमुटभर
वेलदोडा पूड चिमुटभर
एक लाल सुकी मिरची
बदामाची पूड ३-४ मोठे चमचे
हे सर्व भाजून मग वाटून घ्यावे.
क्रमवार पाककृती: 
चिकन स्वच्छ धुऊन, त्याचे बाईट साईझ तुकडे करून त्यावर लिंबाचा रस, हळद, तिखट, मीठ व दही घालून मुरवायला ठेवावे. जेव्हढा जास्त काळ तेव्हढं चांगलंच! (मी कमीत कमी ३०-४० मिनिटं ठेऊन देखील केलेले आहे. पण ४-५ तास ठेवले तर मस्तच!)
पॅनमध्ये तेलात(किंवा बटरमध्ये) लसूण परतायला घ्यावा. तो जरा सोनेरी झाला की त्यात कांदा घालून चांगला भरपूर, कॅरॅमलाईज्ड होईपर्यंत परतावा.
मग त्यात टोमॅटो घालून तेल सुटेपर्यंत मिश्रण परतवून/शिजवून घ्यावे.
जरा गार झाले की वाटून घ्यावे.
ज्याच्यात चिकन बनवणार आहात त्यात (मनसोक्त) बटर तापवून त्यात मॅरिनेट केलेले चिकन घालावे. थोडंसं हाय फ्लेमवर हलके शिजवावे.. चिकन पांढरटसर दिसू लागले की कांदा-लसूण-टोमॅटोची प्युरी घालावी.
जरावेळाने वाटलेला मसाला घालावा.
२-३ चमचे तिखट, मीठ घालावे. कसूरी मेथी चुरून घालावी.
बदाम-काजूची पेस्ट मिसळवावी. हवा असल्यास ऑरेंज फुड कलरही घालता येईल.
हेवी व्हिपिंग क्रीम अ‍ॅड करावे,
मग झाकण ठेऊन चिकन शिजू द्यावे.
चिकन शिजल्यानंतर चव पाहावी. सर्व मसाल्यांची छान चव आली असेल परंतू गोडूस चव आली नसेल तर थोडीशी साखर घालावी. काजूची पेस्टही वाढवता येईल. वरून एक चमचा मेल्टेड बटर घालावे.
झाले, बटर चिकन तयार!! स्मित
वाढणी/प्रमाण: 
३-४ जणांसाठी.
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …