मुख्य सामग्रीवर वगळा

"Flight" - Amazing movie!

परवा डेंझेल वॉशिंग्टनचा ’फ्लाईट’ पाहीला.आजकाल मी मुव्हीज पाहणे अगदी कमी केले आहे. मुद्दाम नाही. पण इतक्या वेळ ताटकळत बसणे अगदी बोर होते. पण नवर्‍याने हा मुव्ही लावला अन १५ मिनिटातच मी हातातला लॅपटॉप बाजूला ठेऊन मुव्ही बघितला. पूर्ण!

मला मुळातच डेंझेल वॉशिंग्टन हा अभिनेता आवडतो. आवडतो म्हणजे हृथिक रोशनसारखा नाही. की सगळे झाडून त्याचे मुव्हीज बघणार म्हणजे बघणार. मला खरंतर दुसरा कुठला मुव्ही आठवत पण नाही, डेंझेल वॉशिंग्टनचा. परंतू त्याचे जे मुव्हीज पाहीले आहेत ते आवडले आहेत. खूप संयत, सुंदर ॲक्टींग करतो तो..

मी जेव्हा बघायला लागले तेव्हा एक कळले की यात त्याने काम केले ’व्हिप’ नावाच्या पायलटची. तो विमानात जातो आणि चक्क दारू पितो! नंतर फ्लाईट अटेंडंटला ॲस्पिरीनच्या गोळ्या वगैरे मागतो. आणि .. झोपून जातो. :।

त्याचा कोपायलट आपला डोळे फिरवतो व विमान चालवायच्या कामाला लागतो. भरपूर पाऊस असतो, व अतिशय वाईट हवामान. प्रत्येक हॉलिवूडपटात होते तेच इथेही होते. संकट येते. अचानक विमानातील काही कंट्रोल्स काम करेनासे होतात. व क्षणार्धात विमानाला मोठा जर्क बसतो. झोपलेला व्हिप जागा होतो, आणि एका सेकंदात त्याने कंट्रोल्स जे हातात घेतले आहेत त्याला तोड नाही. विमानात दारू प्यायल्यामुळे माझे मत अगदी कलुषित झाले होते, परंतू डेंझेल वॉशिंग्टनने काय कमाल काम केले आहे. इतके फटाफट कंट्रोल्स हातात घेऊन समयोचित ऑडर्स सोडणे , त्या सगळ्या हॉरिबल प्रसंगीदेखील चेहर्‍यावरची घडी देखील न विस्कटवता जबाबदारीने काम पार पाडणे. सगळं फार मस्त दाखवले आहे. परंतू विमानावर वाईट वेळ आलेलीच असते. एक क्षण येतो, आणि विमान झपाट्याने नाक खाली करून जमिनीच्या दिशेने जाऊ लागते. oh my god !! काय घेतला आहे तो सीन. सरसरून काटा आला अंगावर. जमिन जवळ जवळ येत आहे तसं दोघांनाही कळून चुकते करता येण्यासारखे फार काही उरले नाहीये. परंतू त्याच वेळेस व्हिप, विमान उलटे करण्याच्या निर्णय घेतो. उ-ल-टे! म्हणजे खाली डोके वर पाय. इतकी ब्रिलिअंट व स्केरी आयडीया मी कुठेही पाहीली नाही., त्या बिचार्‍या विमानाप्रवाशांचा विचार करून माझ्या मनाचा थरकाप उडाला! आधीच इतक्या उंचीवर कुठेतरी अंतराळात, आणि खाली डोके वर पाय?! :O

हळूहळू विमान ग्लाईड होऊ लागते. घरांवरून जाते. एक जराशी मोकळी हिरवीगार जागा पाहून व्हिप विमान लॅंड करायचा प्रयत्न करतो, जमिनीवर आदळतोच. भयंकर मोठा धक्का बसतो, कोणीतरी  त्याला फरफटत नेतंय असे दिसते. विमानात असलेल्या १०६ पैकी सर्व लोकांचा मृत्यू ओढवलेला असताना केवळ व्हिपच्या हुषारीमुळे व स्किल्समुळे ६ व्यक्तींच्या मृत्यूपाशीच यम थांबतो.

तिथून पुढे चालू होतो न्याय, नैतिकता, ॲडीक्शन अशा विविध गर्तेमधूनचा व्हिपचा प्रवास. त्याने विमानात दारू पिऊन चुक केली आहे हे तर खरंच आहे, परंतू त्याच जागी दुसरा कोणी वैमानिक त्या विमानात असता तर सर्वच्या सर्व लोकांचा मृत्यू अटळ असता ही तितकंच खरे. मग काय होते शेवटी? व्हिपला विमानात दारू प्यायल्यामुळे शिक्षा होते की तरीही त्याने इतकी वैमानिकगिरी करून लोकांचे प्राण वाचवले त्यामुळे त्याला सोडतात? काय होते ते तुम्ही मुव्ही मध्येच बघा. मी ऑलरेडी बरीच स्टोरी सांगितली आहे. शेवटही लिहीला तर काय मजा.

सुंदर , खिळवून ठेवणार मुव्ही! आवडला!
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !

गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.

सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.

 नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा 'गृहिणी' ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.

स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …

ओपन - आंद्रे अगासी

परवा झालं वाचून माझं! (आता भयानक पोकळी जाणवत आहे!)
तीन दिवस अक्षरशः झपाटल्यासारखे वाचले हे पुस्तक. खरोखर अद्भुत पुस्तक, अद्भुत प्रवास! पानापानावर सांडलेली आयर्नी, विरोधाभास, कॉण्ट्रॅडीक्शन्स! आणि भरपूर सेरेन्डीपिटी!
बर्याचदा थोरामोठ्यांची पुस्तकं वाचताना, त्यांचे पर्फेक्ट लाईफ, शिक्षण, करीअर ग्राफ पाहून अवाक व्हायला होते पण रिलेट होत नाही. कनेक्शन जाणवत नाही. असं वाटतं, ती थोर माणसं. त्यांना जमलं. आपल्याला कसं जमेल? मात्र अगासीबद्दल वाचताना इतक्यांदा आपुलकी वाटली त्याच्याबद्दल, रिलेट झाले, कनेक्ट झाले. त्याचं वाचून मला खरोखर इतकं दहा हत्तीचे बळ मिळाले. जमेल. करूया प्रयत्न. इतका आपल्यासारखा हाडामांसाचा माणूस आहे तो, सर्व भावभावना असलेला. आणि तसाच उतरला आहे पुस्तकात!
____ स्पॉयलर अलर्ट ____ पुस्तक वाचायचे असल्यास खालील भाग वाचू नका ____ अगासीचे कन्फ्युज्ड, रिबेलियस व्यक्तीमत्व, जिंकणं हरणं, त्यामागच्या भावना, नंबर वन होऊन देखील काही न वाटणं, तारू भरकटलेलेच वाटत राहणे, लग्न, प्रेम ह्यात पर्पज न सापडणं, ब्रुक बरोबरचा डिस्कनेक्ट आणि मग आयुष्याला परपज सापडल्यावर, बरोबर तसा कोच सापडल्यावर, स्ट…