मुख्य सामग्रीवर वगळा

Zoo Zoo..!

तुम्ही जर zoozoos च्या शोधात आला असाल इथे, तर कसं फसवलं!! :D हेहे.. ते झूझूज क्युट आहेतच! पण मी लिहीतीय़ ते नुस्त्याच झू बद्दल! Los angeles Zoo.. !

परवा होता लॉंग विकेंड.. कुठेतरी लांब जायची इच्छा होती, पण ती काही वर्काउट नाही झाली! शेवटी काहीच नाही तर निदान एले झू पाहावे म्हणून निघालो..
तिथे पोचल्यावर कळले की अशा विचाराने आख्खी जनता लोटलीय तिथे! :))

मी प्रचंड खूष होते! किती वर्षांनी ते पण नाही आठवत आता.. पण नक्कीच लहानपणी पेशवे पार्क पाहीले, त्यानंतर आजच प्राणीसंग्रहालयात गेले.. जाम मजा!

सुरवातीला पिटुकल्या प्राण्यांनी आणि पक्षांनी सुरवात झाली.. एक कुठलीतरी जंगली मांजर, Alligator (किती जवळची वाटली ती मगर! माझीच रास! :D), वाळवंटात राहणारे प्राणी इत्यादी पाहीले.. वाळवंटातले प्राणी तर अगदीच वेगळे होते.. काडीसारखा दिसणारा किडा, लिबलिबीत बेडूक, निवांत झोपलेल्या lizards, भला मोठा पाण्यात पहुडलेला अजगर!

LA मधेही पुणेरी पाट्या असतात बरं! नेमका माझा कॅमेरा नव्हता माझ्या सोबत.. नाहीतर काढणारच होते फोटो! प्रवेशद्वारालाच पाटी लावली होती! हीट वेव्ह आल्यामुळे सगळे प्राणी सावलीत /शेड मधे झोपले आहेत. काही व्हीजिबल नसतील..काहीतरी आवाज काढून प्राण्यांना उगाच घाबरवू अथवा दचकवू नये ! :D

सुरवातीचे लिंबूटिंबू प्राणी पाहून फायनली मेन झू ला निघालो.. मला कधी पासून वाघ सिंह बघायचे होते...
पण समोर आला बर्ड शो! आता युनिव्हर्सल आणि सीवर्ल्डचा इतका अत्त्युत्तम शो बघितल्यावर हा सो सो च वाटला.. फक्त साद दिल्यावर खूप लांबून डोंगरावरून पक्षी येत होते.. ते फार भारी! एक सप्तरंगी पोपट लिटरली माझ्या डोक्यावर पाय ठेऊन गेला! :)))

तो शो झाल्यावर आम्ही साउथ आफ्रीकन विभागात गेलो.. कुठला तरी भला मोठा पक्षी होता! नाव बिव विसरले! :( तो पाहील्यावर काही माकडं पाहीली.. हेहे फांद्याना लटकत होती.. आणि आम्हा प्रेक्षकांना वाकुल्या दाखवून खाणं चाललं होतं.. पलिकडे कुठला तरी बगळ्याच्या कॅटॅगरीतला, सोनेरी पाय आणि नाकावर तुरा असलेला पक्षी कॅटवॉक करत उगाच इकडून तिकडे जात होता! :)

सहज मागे पाहीलं तर मागच्या पिंजर्‍यात चक्क जग्वार!! आहाहा! कस्ला देखणा दिसत होता.. पण तसा छोटाच असावा.. आणि काळाही नव्हता! त्यामुळे बरंय.. मला काळ्या जग्वारची भयंकर भिती वाटते...(म्हणजे भिती वाटायला तो काही खेळायला येत नाही माझ्या घरी! apocalypto नावाच्या सिनेमात तसेच अजुन बर्‍याच सिनेमात त्याचे भितीदायक दर्शन घडलंय!) हा छान सोनेरी, त्यावर काळे ठिपके आणि चौकोन असलेला होता! क्युट होता! नंतर तर तो बॉलशी खेळत बसल्याने अगदीच लहान बाळासारखा वाटला! :))
त्याच्याशेजारीच ते घाणेरडं व्हल्चर, गिधाड चक्क शांतपणे बसले होते.. रादर भेदरून... तेव्हा समजलं बच्चा असला तरी जग्वारचा बच्चा आहे ! मग आम्हीही तिथून सटकलो ! :)

आगीतून फुफाट्यात म्हणतात ना, ते असं! बच्चा जग्वारच्या तावडीतून सुटून आलो तर समोर चक्क वाघ! मी तर पळतच सुटले.. वाघ या प्राण्याबद्दल मला भयंकर attraction आहे ! देखणा,तितकाच हिंस्त्र.. वाघोबाकाकांचा मूड अगदीच खराब होता! जरा वृद्ध होता किंचित.. पण तरी चेहर्‍यावर अती-हिंस्त्र भाव! किती लांबून बघत होतो आम्ही, तरी भेदरलो होतो! वाघ नुसता इकडून तिकडे अस्वस्थपणे फेर्‍या मारत होता! या टोकापासून त्या टोकापर्यंत.. उकाड्याने हैराण झाला अस्णार.. जिभ बाहेर काढून नुस्ता हाफ हुफ करत होता! नुसताच इकडून तिकडे फिरणार्‍या वाघाला पाहून लोकांनी पण दंगा करायला सुरवात केली.. जरा गप्पा, गोंधळ व्हायला लागला.. आणि वाघाने जी काही डरकाळी फोडली ना!! Ohh Myy Godd !! थिजून जाणे कशाला म्हणतात ते कळले.. लागोपाठ ७-८ डरकाळया फोडल्यावर मग जरा वाघ शांत झाला.. आणि... आमच्या समोर येऊन थांबला क्षणभर ! मी त्याच्या पर्फेक्ट समोर होते.. मधे तसं म्हटलं तर काहीच नव्हतं! पाण्याचा ओढ्याटाईप होतं.. आणि जरा चढावर गवत.. वाघाच्या अन माझ्या नजरेची एक क्षण नजरानजर झाली.. ! ऐकलं होतंच, अनुभवलेही... वाघाच्या नजरेत नजर मिळवली की तुम्ही एक क्षण संमोहीतच होऊन जाता! काय देखणा प्राणी! म्हातारपणीही हॅंडसम दिसत होता! :)

जागोजागी ब्रेक म्हणून माकडं होती.. इतकी माकडं पाहीलीयेत बापरे ! जगात माकडांची संख्या काही कमी नाहीये म्हणजे ! पुढे माउंटन तापिर नावाचा डुक्कर प्लस अस्वल असा दिसणारा प्राणी दिसला.. गलिच्छ वाटला! :( (सॉरी तापिर !! )

नंतर स्नो चिताह खिडकीत आपल्या कमी होणार्‍या लोकसंख्येचा विचार करत ध्यानमग्न असा बसला होता! तो इतका दुख्खी वाटला की काय विचारायची सोय नाही! २००० च उरलेत आता आख्ख्या जगात!
त्याच्याशेजारी अस्वल होतं.. त्याचं काय चालले होते ते शेवटपर्यंत कळले नाही! इकडून तिकडे.. मग गुहेत.. मग परत भिंतीच्या कडेकडेने! काय बोर होत असेल ना प्राण्यांना तिथे ??

अस्वलाच्या शेजारी तळं होतं... आणि त्यात दोन पक्षी उगाच फिरत होते ! म्हटलं यांच्या साठी आख्खं तळं?? मग नंतर दिसला.. भिंतीला टेकून पहुडलेला हिप्पो !! आईग.. किती ते वजनदार प्रकरण! नाक,तोंड फार बेक्कार असतं ब्वॉ हिप्पोचे ! जरा नीट पाहीले तर त्याच्या डोळ्यातून पाणी येत होते! :( काय कारण असेल हिप्पो रडण्याचे ??? I could not think of any reason.. शेवटी त्याला Don't cry, be happy असं म्हणून निघाले ! त्याच्याकडे बघून कझिनचा नवरा म्हटला शरद पवारांची आठवण येतीय !! लोल !!

मग नंतर ..अरे देवा ! चिंपांझी! त्यांचा मोठ्ठा पिंजरा होता! आणि त्यात आधी आम्हाला ३ चिंप्स दिसले.. नंतर एक एक वाढून चक्क १०-१२ चिंपांझी आले ! केसाळ बुटकी माणसं जमल्यासारखीच वाटत होती.. नंटर काय झालं माहीत नाही, ते सगळे माणसांसारखेच भांडू लागले! २ जण बहुतेक बाकीच्यांना घाबरवत असावेत ! कोणीही खेळायच्या एरिआत आले की ते २घं त्यांना पळवून लावायचे आरडा-ओरडा करून! बापरे... तो फार्स अर्धा तास बघत बसलो आम्ही!! मजा आली! त्यांची भाषा समजली असती तर भांडणाचे कारणही कळले असते! .. असो...

मग पुढे जिराफांची फॅमिली पाहीली... उंचच उंच... उंच लोकांना एक superiority complex अस्तो.. तसाच त्यांनाही वाटला.. सगळे इतके शायनिंग मारत फिरत होते ना मान ताठ ठेऊन !! त्यातल्या त्यात एक जिराफ-पिल्लू बुटकं होतं! मला मग तेच आवडलं!! :))

नंतर सफारी शटल मधून उगाच चकरा मारल्या.. ऑस्ट्रीच, उंट, कांगारू , हरणं इत्यादी प्राणी पाहीले आणि आलो घरी!!

संपला माझा "प्राणीसंग्रहलायातील एक दिवस" वरचा निबंध!! :D
६ टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …