मुख्य सामग्रीवर वगळा

कॉलेजचे भन्नाट दिवस!

ह्म्म.. कालच अमेरिकेतल्या माहेराहून घरी परतले..
इतक्यात काही भारतात जायचे प्लॅन्स नसल्याने हे आगळे माहेरपण अनुभवले!
जाम मजा आली.. आईबाबा, भाऊ-वहिनी बरोबर धमाल, गप्पा, भाच्याबरोबर दंगा-मस्ती-नाच-गाणी! :) , शॉपींग आणि खादाडी, दुपारच्या झोपा! एकदम पर्फेक्ट व्हेकेशन होती! :)

का कोण जाणे, पण या वास्तव्यात मला सारखे माझे कॉलेजचे जीवनच आठवत होते!
खूप दिवसांनी आई बाबांबरोबर होते म्हणून असेल..

"माझे इंजिनिअरिंगचे दिवस!" :) गाथा होईल याची लिटरली!

अस्मादिक तसे डोक्याने बरे असण्यापेक्षा नशिब बलवत्तर असल्यानेच बर्‍याच गोष्टी मिळवू शकले..
त्यातली एक इंजिनिअरिंगची डिग्री! :D
(मैत्रिणींना हे पटायचे नाही! त्यांना वाटायचे मी ’भयंकर’ अभ्यासू आहे! आणि त्यांना न सांगता मी रात्र रात्र अभ्यास करते वगैरे! lol.. )
खरं सांगायचे तर मी कधीच अभ्यास केला नाही!! नाही म्हणायला आई आवर्जून मी पहिलीत असताना कशी स्वत:हून अभ्यासाला बसायचे, कवीता म्हणायचे इत्यादी सांगते.. अर्थातच ती तिथेच थांबते.. बहुदा मी नंतर अभ्यास केला नसावा! हेहे..

शाळेत मी तशी बडबडी आणि शांत(किंवा शिष्ठ!) अशी दोन्ही अर्थांनी प्रसिद्ध.. म्हणजे जे ओळखीचे आहेत त्यांच्याशी अखंड बडबड करणार! पण नव्याने ओळखी करून घेण्याच्या नावाने बोंब.. तो एक फॉल्ट माझ्यात अजुनही आहे! मी संवादामधे खूप कमी पडते.. पण कोणी स्वत:हून आले माझ्याशी बोलायला की यूहू! स्वारी खुष! मग अगदी घरी बोलवणार त्या व्यक्तीला.. असो..

तर शाळेत मी अशीच प्रसिद्ध (असावे कदाचित).. हुषार वगैरे काही संबंध नाही! :)

तिथून मग ११वीला आले शेजारच्याच कर्नाटक शाळेत.. हो, ती ११वीलाही शाळाच होती! आख्ख्या ११-१२वीमधे मी १किंवा २ दा लेक्चर्स बंक केले.. :( फारच वाईट झाले! जाऊदे..
शाळा असली तर ढिंक्च्यॅक होती एक्दम! सगळे फाड फाड विंग्रंजी, डायरेक्ट तर्खडकरांच्या घरून आल्यासारखे बोलायचे! :| मराठी मिडीयम (समाधानासाठी म्हणायचे सेमी इंग्लिश मिडीयम! ) मधून आलेली मी.. जाम बावचळले होते! कसं होणार या ठिकाणी, सतत चिंता.. पण तिथेही मजाच झाली!
पहील्याच दिवशी कॉलेज सुटल्यावर .. चिखल लागलेल्या जिन्यावरून धडधडत धपाक्कन मी खाली! अशा रितीने माझी , माझ्या बॅचमेट्सशी ओळख झाली! हेहेहे.. काय पण फिल्मी!
तेव्हा अजुन एक किस्सा झालेला.. माझे केस अतिशय कुरळे आहेत.. तेव्हा माझा शॉर्ट मश्रुम कट असायचा.. मी प्रचंड सडपातळ होते! (हाय रे देवा तशीच का नाही राहीले! :( ) जीन्स टीशर्ट शिवाय दुसरे कपडे मी कधीच घालत नाही! तेव्हाही नाही, आजही नाही.. तर, मला कोणीतरी चक्क मुलगाच समजले होते! धमाल आली होती! आख्खा क्लास हसून लोटपोट.. ! करमणूकच होते बहुतेक मी! :D

असो.. तर सांगायचा मुद्दा हा की, अभ्यास जरा दुय्यमच प्रकार माझ्यासाठी.. पण येस.. नशिबाने मला जोरदार साथ दिली! जे मी वाचायचे ते १००% लक्षात राहायचे.. त्यातलेच ७०-८०% पेपरमधे यायचे.. झाले ना ७०-८०% मार्क्स! :)) अशा रितीने १२वी संपली!
१२वी नंतर मी खूप म्हणजे खूपच कॉन्फिडंट होते.. इंजिनिअर होणार! तेही कंप्युटर! ११-१२वीला व्होकेशनल म्हणून कंप्युटर्सच होते म्हणून बरे.. बरेच काय काय शिकले.. तो एक विषय आवडीने शिकले बुआ.. बेसिक पास्कल सारख्या भाषा शिकले होते! त्या बाईंचा चेहरा आठवतोय , नाव विसरले.. पण त्यांनी क्लासला फ्लॉपी कशी चालवायची इथपासून शिकवल्याचे आठवतंय! Lol.. ! १०वी पासून माझ्या घरात इंटरनेट असल्याने त्या क्लासला मात्र मला जरा पुढे पुढे करता आले! :D
एकंदरित.. ११-१२वी हा सुवर्णकाळ होता! मला कधीही न मिळालेल्या जीवाभावाच्या मैत्रिणींचा ग्रुप मिळाला! मी,प्री,मिथू,अमृ,योगी आणि स्मि! आम्ही ६ जणींनी जी काय धमाल केली आहे त्याला तोड नाही! २-३ वर्षं नुस्ता धिंगाणा केला होता! नंतर अमृ गेली रशियाला, मिथु US ला, प्री.. गा-य-ब ! मग स्मि,योगी आणि मी प्रत्यक्ष कॉन्टॅक्टमधे राहीलो.. तर मिथू अन माझी मैत्री ३०-४०Kb च्या इमेल्समधून बहरली! :) माझ्याच कॉलनीत राहणारी ही मुलगी मला कर्नाटकला ११वी मधे भेटली! :)) असो.. तिच्यावर,माझ्या प्रत्येक मैत्रिणीवर स्वतंत्र पोस्ट होईल.. !

१२वी झाल्यावर बाबांना काही केल्या खात्री वाटत नव्हती की मला इंजिनिअरींगला ऍडमिशन मिळेल.. ते सारखे मागे लागले.. BCS ची एन्ट्रन्स तरी देऊन ठेव.. मग शेवटी मी म्हटलं ठीके.. पण तेव्हा (परत )
नशिबानेच स्मि,रम्या,आणि सुवी या माझ्या मैत्रिणी फर्ग्युसन मधे बीसीएसच्या क्लासला जाणार होत्या! मीही मग पळत त्यांना जॉईन झाले! ते २ महीने आहा होते ! तसा अभ्यास होता.. पण त्या परिक्षेला काही माझ्या दृष्टीने महत्व नसल्याने अभ्यास (तिथेही) नाही केला.. नुस्ती धमाल! सकाळी ८ ला बाबा सोडायचे फर्ग्युसन मधे.. दुपार पर्यंत लेक्चर्सला बसून थोडा अभ्यास जास्त टाईमपास.. मग ३ का ४ वाजता आधी फर्ग्युसन पासून डेक्कन पर्यंत चालत.. मग तिथून कर्वे रोड पर्यंत टमट्मने.. आणि कर्वे रोड पासून घरी परत चालत!
एव्हढे कष्ट मी एरवी नक्कीच घेतले नसते... केवळ फर्ग्युसन म्हणून! काय क्रेझ होती फर्ग्युसनची! माय गॉड!

असो.. यथावकाश नशिबानेच BCS एन्ट्रन्सला उत्तम मार्क पडून देखील मी इंजिनिअरिंगला MIT मधे दाखल झाले.. अंहं.. MIT Womens! फर्ग्युसन मधून मुलींच्या कॉलेजमधे म्हणजे जामच अधोगती! हेहे.. चालायचेच.. इंजिनिअरिंगसाठी वाटेल ते!

- क्रमशः ..

-----------------------------------------------------------------------------
हे क्रमशः उगीच ! जनरली मला सगळं एकटाकी लिहून काढायला आवडते.. पण हे फारच मोठे होतेय.. वाचायला कंटाळा येतो .. त्यामुळे इंजिनिअरिंगच्या गमती-जमती नंतर !
-----------------------------------------------------------------------------
Signature2
१० टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !

गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.

सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.

 नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा 'गृहिणी' ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.

स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …

ओपन - आंद्रे अगासी

परवा झालं वाचून माझं! (आता भयानक पोकळी जाणवत आहे!)
तीन दिवस अक्षरशः झपाटल्यासारखे वाचले हे पुस्तक. खरोखर अद्भुत पुस्तक, अद्भुत प्रवास! पानापानावर सांडलेली आयर्नी, विरोधाभास, कॉण्ट्रॅडीक्शन्स! आणि भरपूर सेरेन्डीपिटी!
बर्याचदा थोरामोठ्यांची पुस्तकं वाचताना, त्यांचे पर्फेक्ट लाईफ, शिक्षण, करीअर ग्राफ पाहून अवाक व्हायला होते पण रिलेट होत नाही. कनेक्शन जाणवत नाही. असं वाटतं, ती थोर माणसं. त्यांना जमलं. आपल्याला कसं जमेल? मात्र अगासीबद्दल वाचताना इतक्यांदा आपुलकी वाटली त्याच्याबद्दल, रिलेट झाले, कनेक्ट झाले. त्याचं वाचून मला खरोखर इतकं दहा हत्तीचे बळ मिळाले. जमेल. करूया प्रयत्न. इतका आपल्यासारखा हाडामांसाचा माणूस आहे तो, सर्व भावभावना असलेला. आणि तसाच उतरला आहे पुस्तकात!
____ स्पॉयलर अलर्ट ____ पुस्तक वाचायचे असल्यास खालील भाग वाचू नका ____ अगासीचे कन्फ्युज्ड, रिबेलियस व्यक्तीमत्व, जिंकणं हरणं, त्यामागच्या भावना, नंबर वन होऊन देखील काही न वाटणं, तारू भरकटलेलेच वाटत राहणे, लग्न, प्रेम ह्यात पर्पज न सापडणं, ब्रुक बरोबरचा डिस्कनेक्ट आणि मग आयुष्याला परपज सापडल्यावर, बरोबर तसा कोच सापडल्यावर, स्ट…