मुख्य सामग्रीवर वगळा

द हॅपनिंग...

मध्यंतरी जास्वंदीचे फळ ही कथा वाचनात आली.. त्या कथेची एकंदरीत कन्सेप्ट, व तिथले प्रतिसादांवरून कळले की द हॅपनिंग मधे असंच काहीसं आहे.. तेव्हापासून तो पाहायचाच होता..

परवा रात्री पाहीला..

काहीतरी होतं, सगळे नाहीसे होतात.. म्हणजे स्वत:ला मारून घेतात.. असं काहीतरी होतं या पिक्चरमधे आणि तो नाईट श्यामलनचा पिक्चर आहे, याव्यतिरिक्त काहीएक माहीत नसताना लावला....   

SPOILER : (ज्यांनी पाहीला नाहीये हा मुव्ही, त्यांनी रहस्यभेद न होण्यासाठी पुढे नाही वाचलं तर खरं म्हणजे बरं पडेल.. काहीएक माहीत नसताना हा पिक्चर बघण्यात कदाचित जास्त मजा(भिती?) आहे !) 

सुरवात सेंट्रल पार्क न्युयॉर्क.. रोजचीच सकाळ, लोकांचे नेहेमीचे रूटीन.. कोणी फिरायला आलेय, कोणी वाचत बसलेय.. पण अचानक लोकं डिसओरिएंटेड होतात.. पहील्यांदा असंबद्ध बडबड, कुठेतरी हरवलेली नजर.. मग पूर्णपणे सगळं जनजीवन ठप्प होऊन थांबते.. सगळे स्तब्ध.. 
आणि मग सिरिज ऑफ सुसायडल इव्हेंट्स.. सगळी लोकं, त्यांना जो जवळचा मरायचा मार्ग असेल तो स्विकारून मरतात... 


म्हणजे... पिक्चरमधे दाखवलेली क्लेअर.. केसांची पीन मानेत खुपसते.. कुठल्याश्या बांधकामावरची लोकं, सटासट बिल्डींगवरून खाली कोसळतात.. ( हे सगळ्यात भयानक दृश्य! ) :| 
हळूहळू समजते की हा एकप्रकारचा ऍटॅक आहे.. आधी तो टेररिस्ट ऍटॅक वाटतो.. काहीतरी बायोलॉजिकली केलेला... मूळात सगळीकडे गोंधळ सुरू होतो.. न्युयॉर्क सिटी खाली करण्याचा निर्णाय होतो.. सगळे सामान घेऊन निघतात प्रवासाला.. 

जसाजसा प्रवास चालू होतो.. तशा न्युज येतात.. कुठला एरिआ अफेक्टेड झाला.. कोणी कसं मारले स्वत:ला !! (यात एका प्राणीसंग्रहालयातले दृश्य आहे.. तो माणुस स्वत:ला वाघ-सिंहाच्या हवाली करतो.. ) 
चित्रपटाचा नायक, त्याच्या बायको वर मित्राबरोबर निघालेला.. त्याचा मित्र (त्याच्या) बायकोला शोधायला जातो दुसर्‍या गावी.. तिथे तोही अफेक्टेड एरिआ.. मरायचे मार्ग शोधून मरतात सगळे... 

इकडे नायक.. एका बॉटनिस्टच्या गाडीत बसून निघतो.. त्या बॉटनिस्टच्या मते, हे सगळं झाडं घडवून आणत आहेत.. ते कम्युनिकेट करत आहेत वार्‍याच्या मदतीने.. आणि काही विषारी केमिकल्स सोडून माणसांना मरायला भाग पाडत आहेत... नायक-नायिका त्याला सायकीक समजून त्याचे बोलणे हसण्यावारी सोडून देतात .. 

पुढे बर्‍याच गोष्टी घडतात.. नायक सांईटीस्ट असल्याने जरा विचार करतो.. बॉटनिस्टचे म्हणणे कदाचित खरे असावे अशा मुद्द्याला येऊन थांबतो... त्यावरून असा निष्कर्ष काढतो, की जेव्हढी कमी लोकसंख्येची जागा, जितकी कमी लोकं तितका धोका कमी आहे.. म्हणून ग्रुप्स स्प्लिट करून फिरत राहतात... 

एका घरी पोचतात... तिथली जगाशी काहीही कॉन्टॅक्ट नसलेली बाई त्यांना थारा देते... जेवायला आणि रात्री राहायला जागा देते... पण व्हीमझिकल स्वभावाची चुणुक दाखवून देते... हे सगळे तिच्या घरी काहीतरी चोरी करायला आलेत ही तिची भावना... 

शेवटी तीही खिडक्यांवर डोकं आपटून मरून घेते.... म्हणजे एकट्यालाही धोका आहेच... याचाच अर्थ नायक-नायिकाही धोक्यात आहेत... ..... 

असो... 
शेवट सांगण्यात काही हशील नाही... 

नाईट श्यामलनचे डोके काहीतरी भन्नाट चालते हे नक्की .. परंतू सिनेमा अर्धवट संपल्यासारखा वाटतो... हे का होते.. असे का झाले असावे याचा विचार आपणच करायचा.. 
माझं डोकं सतत विचार करत होते.. सतत तर्क.. की कदाचित आपण झाडांवर अन्याय केला त्याचा बदला... किंवा विद्न्यानाने इतके बदल घडवून आणले की नेचरचा इम्बॅलन्स झाला... म्हणून झाडांमार्फत हा निसर्ग विद्न्यानाच्या जनकाला मारून टाकतोय.. इत्यादी ! 

पण हे काहीही न सांगता पिक्चर संपतो.. इतकंच कळते की ही वॉर्निंग आहे... कशाची, कशाबद्दल माहीत नाही... 
सिनेमा संपता संपता पॅरिस मधेही हे इव्हेंट्स सुरू झाल्याचे दाखवले आहे... 

शेवट थरारता करण्यात यशस्वी झालाय श्यामलन... पण तर्क, अनुमान आपणच काढायचे ! त्यामुळे जरा अपूर्णता आहे या पिक्चरमधे... 

तरीही मला आवडला... क्षणभरही मी हलू शकले नाही टीव्हीपासून.. इतके मृत्यूचे थैमान असून काही १-२ अपवाद सोडले तर किळसवाणा काही प्रकार नाही... भितीदायक आहे, पण विचार करायला लावणारा जास्त आहे... पिक्चरमधे जे दाखवले आहे त्याच्या भितीने झोप उडण्यापेक्षा, असे खरंच झालं तर या विचाराने झोप उडते... आपले खरेच कहीतरी चुकते आहे आणि आपण उद्यापासून शक्य तितक्या निसर्गाच्या कलाने राहीले पाहीजे वगैरे विचार येतात ! जे मला आवडलं! पिक्चरचे सीन्स लक्षात न राहता कन्सेप्ट लक्षात जास्त राहीली आहे... 

चित्रीकरण अप्रतिम ! मी श्यामलनचा चित्रपट पहील्यांदा पूर्ण पाहीला... सिक्स्थ सेन्स, साईन्स मी नीट बसून नाही पाहीले कधी... पण हे जे काही पाहीले.. त्यावरून श्यामलनची डोकॅलिटीचा अंदाज आला... 

(ज्यांना वाचायची उत्सुकता आहेच, त्यांनी हे वरचे पांढर्‍या शाईतले वाचावे.. ) :) 
मी सर्वांना रेकमंड करीन हा मुव्ही.. नक्की पाहा! माझ्याकडून १० पैकी ९... १ मार्क कमी कारण आपल्याला फार विचारात पाडतो.. आणि अर्धवट संपल्यासारखे वाटते म्हणून !! 
७ टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गृहिणी, कुंडलकर, सुकथनकर आणि आपण !

गेले चार पाच दिवस मराठी आंतरजाल पार ढवळून निघालंय ह्या शब्दांनी.

सचिन कुंडलकर हे लोकसत्ताच्या 'करंट' ह्या कॉलममध्ये बरेच दिवस लिहीत आहेत. सुरवातीचे काही मी वाचले, पण एकंदरीत लिखाण बर्‍याच कारणांनी आवडले नाही. म्हणजे त्यांचं लिखाण वाचताना नक्कीच काहीतरी वेगळं वाचतोय हे जाणवते, पण त्यात नंतर नंतर इतरांना तुच्छ लेखण्याचा अभिनिवेश(असाच आहे ना शब्द?) आला आणि आवडेनासे झाले लिखाण.

 नंतर कधीतरी अचानक सुनील सुकथनकरांची कुंडलकर ह्यांच्या लेखनावरची प्रतिक्रिया वाचनात आली. बाकी कशाही पेक्षा 'गृहिणी' ह्या लेखावर जास्त रोख दिसला म्हणून कुंडलकरांचा तो लेख आधी वाचला. पहिल्या वाक्यातच मी थक्क झाले.

स्वयंपाक आणि घरकाम शिकण्याचा एक मोठा परिणाम माझ्यावर झाला तो म्हणजे ‘गृहिणी’ नावाची जी एक भारतीय जमात आहे, ज्या घरकाम आणि स्वयंपाकाचे प्रचंड भांडवल करून घरात सतत आपली पत जपत बसलेल्या असतात आणि भयंकर मोठय़ाने बोलून आपले म्हणणे लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या लोकांना चक्राकार सांगत बसलेल्या असतात, त्यांच्याविषयी उगाच दाटून आलेला माझा आदर कमी होऊन रसातळाला गेला.

एखाद्या प्रचंड मोठ्या सॅम्पल साईझबद…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …

ओपन - आंद्रे अगासी

परवा झालं वाचून माझं! (आता भयानक पोकळी जाणवत आहे!)
तीन दिवस अक्षरशः झपाटल्यासारखे वाचले हे पुस्तक. खरोखर अद्भुत पुस्तक, अद्भुत प्रवास! पानापानावर सांडलेली आयर्नी, विरोधाभास, कॉण्ट्रॅडीक्शन्स! आणि भरपूर सेरेन्डीपिटी!
बर्याचदा थोरामोठ्यांची पुस्तकं वाचताना, त्यांचे पर्फेक्ट लाईफ, शिक्षण, करीअर ग्राफ पाहून अवाक व्हायला होते पण रिलेट होत नाही. कनेक्शन जाणवत नाही. असं वाटतं, ती थोर माणसं. त्यांना जमलं. आपल्याला कसं जमेल? मात्र अगासीबद्दल वाचताना इतक्यांदा आपुलकी वाटली त्याच्याबद्दल, रिलेट झाले, कनेक्ट झाले. त्याचं वाचून मला खरोखर इतकं दहा हत्तीचे बळ मिळाले. जमेल. करूया प्रयत्न. इतका आपल्यासारखा हाडामांसाचा माणूस आहे तो, सर्व भावभावना असलेला. आणि तसाच उतरला आहे पुस्तकात!
____ स्पॉयलर अलर्ट ____ पुस्तक वाचायचे असल्यास खालील भाग वाचू नका ____ अगासीचे कन्फ्युज्ड, रिबेलियस व्यक्तीमत्व, जिंकणं हरणं, त्यामागच्या भावना, नंबर वन होऊन देखील काही न वाटणं, तारू भरकटलेलेच वाटत राहणे, लग्न, प्रेम ह्यात पर्पज न सापडणं, ब्रुक बरोबरचा डिस्कनेक्ट आणि मग आयुष्याला परपज सापडल्यावर, बरोबर तसा कोच सापडल्यावर, स्ट…