मुख्य सामग्रीवर वगळा

धमाल! :)

हे नवीन टेम्प्लेट भलतंच टेम्प्टींग आहे.. सारखं ब्लॉग उघडून ते बघत बसायचे..मग काय, काहीतरी खरडावसं वाटते.. असा काही संबंध असतो असं मला वाटलं नव्हतं.. पण होतंय खरं..
आजचा दिवस विशेष मस्त गेला.. हल्ली स्प्रिंग जवळ आल्यामुळे भलतंच उत्साही वगैरे वगैरे वाटू लागले आहे.. सुर्योदयाचे माहीत नाही, ते कधीच माहीत नसतं अस्मादिकांना, पण सुर्यास्त उशीरा होतोय.. आज चांगला ७.३० वाजे पर्यंत उजेड होता! येय.. आता काही दिवसांनी ९ पर्यंत उजेड.. येडपट आहेत इथली लोकं.. तुम्हालाही करतात आणि.. घड्याळं पुढे मागे करायची आणि नाचत बसायचे उशीरापर्यंत उजेड पाहून.. काय अर्थ आहे!? असो.. ५ ला अंधारून येण्यापेक्षा खूप बरंय.. आई तर वैतागून ५ लाच शुभंकरोति म्हणून दिवेलागण करायची! जाम मजा! :)

मागच्या विकेंडला चक्का टांगून श्रीखंड केले .. हा बेस्ट प्रकार आहे.. हमखास बरोबर आणि मस्त होणारा.. आईकडे नशिबाने सच्छीद्र पिशवी होती, त्यामुळे तिला आम्ही चक्क्याला टांगणीला लावणे हे काम नेमून दिलेय.. ह्म्म, तर श्रीखंड तयार असल्याने जेवणानंतरच्या गोडची सोय झाली.. मला गोड दिसले की काय आनंद होतो! :O इतकं गोड खाल्यामुळे अर्थात व्यायाम मस्ट! तोही चक्क झाला! त्यामुळे आजचा दिवस विशेष!

रात्री जागून चहा पीत, गाणी ऐकत, पुस्तके वाचण्याची ऐश आज अनेक वर्षांनी मनासारखी पार पडली.. ( हो, मला मल्टीटास्कींग येते.. ) वेल, पूर्वी कॉफी असायची आज फॉर अ चेंज चहा घेतला.. चांगला लागतो यावेळी चहाही, पूर्वी अनेक वर्षं उगीच दुर्लक्ष केले त्याकडे.. मायबोलीवरून बरेच दिवाळी अंक मागवले होते.. त्यातले उरले सुरले वाचायचे आहे अजुन बरेच.. काय वेळ आली आहे.. पूर्वी दिवाळी अंक म्हणजे फार शेवटच्या नंबरला असयचे वाचण्याच्या यादीत.. सद्ध्या घरात काहीच वाचायला नसल्याने उपासमार होतीय अगदी, त्यामुळे दिवाळी अंकावर समाधान मानावे लागतेय.. मराठी पुस्तके प्रचंड मिस करतेय मी! कधी एकदा पुण्याला जाऊन पुस्तकांच गठ्ठा आणतेय इथे असे झाले आहे.. :(

असो.. एकंदरीत दिवस इतका चांगला पार पडल्यावर नोंद नको करायला? म्हणुन शेवटी उघडला ब्लॉग.. आजकाल माझे खरडणे फार वाढले आहे.. काही इंटरेस्टिंग विषय असेल तरच लिहायचे वगैरे जुने झाले!
पुस्तकांवर लिहीणे हाच माझा आधी बर्‍याचदा छंद होता, तेच बंद झाल्याने अवघड झालेय.. आणि पिक्चर्स? इतके पाहीलेत की कशावर लिहायचे हा प्रश्नच पडलाय!
( तरी लेटेस्ट , गेल्या आठवड्यात पाहीलेले भयानक, आणि विचित्र पिक्चर्स :
२८ डेज लेटर [ बेक्कार किळसवाणा ! डॅनी बॉयल जरा पडलाय का डोक्यावर? :( ] ,
युएसएवर लागलेला, जीपर्स क्रीपर्स(२ का ३ काय होतं आठवत नाही)[भयंकर घाबरले.. त्यानंतरचा स्केलेटन की पाहायचा प्लॅन रद्द केला... ] ,
इटर्नल सनशाईन ऑफ द स्पॉटलेस माईंड [ चांगलाय, पण अती कॉन्संट्रेट वगैरे करावे लागले.. नवर्‍याला तर अर्धवट गेम खेळत बघितल्याने काहीही धड कळले नाही.. त्याने लगेच ब्लॉकबस्टर बंदच केले :D ].. )

आज उपक्रमवर हेलन या युरोपिअन थाटाच्या गावाबद्दल वाचून सोल्वॅंग या डॅनिश गावाबद्दल खरच लिहावेसे वाटू लागले आहे! इथे आम्ही तसे बरेच उशीरा संध्याकाळी गेलो.. तरीही आख्ख्या गावाचा तो डॅनिश लुक, ती धमाल घरं-दुकानं-हॉटेल्स पाहून वेड लागलं होतं! एकसंध आणि एकसुरी स्ट्रक्चर्स असलेल्या या देशात असं काहीतरी गिचमिडीतली घरं, तो जुना काळ पाहून फार बेस्ट वाटलं!
मी आता परत तिथे चांगलं दिवसउजेडी , भरपूर वेळ जाऊन , भरपूर फोटो काढून लिहीन..

एकंदरीत इथली भ्रमंती लिहून ठेवायचीच आहे.. मला खात्री आहे , काही दिवसांनी मी सगळं विसरेन.. काही वर्षांनी तर इथे इथे गेलो होतो हे ही विसरायला होईल.. सिरिअसली घेतलं पाहीजे..
अमेरिकेत येऊन एक फार फार चांगली गोष्ट झाली.. खूप फिरायला मिळतंय.. आकाशातल्या कोमट काळजाच्या बापाचे आभार ( ही उक्ती मायबोलीवरून साभार.. ) की आम्ही कॅलिफॉर्नियात आणि त्याहूनही एंटरटेनमेंट कॅपिटल मधे राहतोय.. बेसिकली केव्हाही फिरायला हवामान चांगले व वर्षानुवर्षं राहीलो इथे तरी संपणार नाहीत इतकी फिरायला ठीकाणं आहेत... आणि त्यानंतरचे नवर्‍याचे आभार.. त्यालाही नशिबाने ही आवड आहे, व मैलोनमैल ड्राईव्ह करायचा उत्साह आहे.. ( मला भरपूर फोटो काढता येतात त्यामुळे.. ) :)
आय होप, लवकरच काहीतरी भ्रमंतीवर मला लिहीता येईल..

असो.. खरडण्याचा टंकाळा आला.. बास करते आता.. पुन्हा भेटू.. शुभरात्री/शुभदिवस..
Signature2
९ टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …