मुख्य सामग्रीवर वगळा

माझेही दोन पैसे..

मला खरंतर अजिबात हे पोस्ट लिहायचे नव्हते.
सगळे हेच लिहीत आहेत! सारेगम लिट्ल चॅम्प्स.. रिझल्ट वगैरे.

पण काही गोष्टी वाचल्या आणि डोकंच आऊट झालं!
कार्तिकी जिंकली यात अपेक्षाभंगाचे दुःख्ख वाटणे मी समजू शकते.
प्रथमेश, आर्या खूप डिझर्विंग होते वगैरे. पण म्हणून ते नाही जिंकले, तर किती गदारोळ!?

आर्या/प्रथमेश इव्हन सुरात जरा कच्चा असणारा रोहीत जिंकला तर तो बरोबर रिझल्ट!

आणि ताला सुराची उत्तम जाण असलेली, रोहीत इतकीच उत्कृष्ट परफॉर्मर असलेली कार्तिकी जिंकली ,
की ते राजकारण, चुकीचा निकाल, झी चे अंतर्गत राजकारण, कार्तिकीच्या पालकांनी पैसे चारले, आणि या सगळ्याच्या वरताण कडी म्हणजे, ’गायकवाड’ नाव ना तिचं!!!
अरे काय चाल्लंय काय?? हा?
आजच्या जमान्यात, हे असे विचार कोणी करू शकत असेल हा विचार मी या जन्मातच काय पुढच्या ७ जन्मात करू शकले नसते..
मटा मधेही यावर भरभरून लेख आले. अनेक फोरम्सवर वाद पेटले आहेत! काही लोकं तर सगळा राग त्या बिचार्‍या कार्तिकीवर काढत आहेत! तिला सगळी गाणी तरी येत होती का, कस्ला तो भसाडा आणि लाऊड आवाज, अन काय काय... अरे कमॉन, तिच्याकडे टॅलंट नसतं तर ती नक्कीच इथे नसती आली! तसं व्हायला हे काही हिंदी सारेगम नाहीए ! की केवळ लोकांची करमणूक होतेय ना, मग ठेवा त्या आस्माला! मराठी सारेगमची अजुन तरी तेव्हढी अधोगती नाही झालेली. टॅलंट ला महत्व आहे अजुन....

माझं स्वतःचे मत असे आहे, की प्रथमेश सुराला अतिशय पक्का(सगळ्यांच्यात तो वरचढ होता त्याबाबतीत).. त्याचं काळ देहासि आला खाऊ मी अगणित वेळा ऐकले.. अजुन ऐकावेसे वाटते..!
आर्या सुर, हरकती सर्व छान.. पण नंतर नंतर तिचे परफॉर्मन्सेस प्लेन वाटायला लागले होते. अतिशय भारून जावं गाणं ऐकून असे तिच्या बाबतीत तरी माझे फक्त, युवती मना, आणि जाऊद्या सोडा याच गाण्यांना झाले. परत कधीही नाही...
रोहीत.. अशक्य इम्प्रुव्हमेंट.. कौतुकास्पद आहे ते.. पण मुळात सुर पक्के नसले की जरा गाणं पर्फेक्ट नाही होत. त्यामुळे जर्रा त्याने सुरावर मेहनत घ्यायला पाहीजे होती. पण, नक्कीच त्याने जिंकले.. काय एक एक परफॉर्मन्सेस होते त्याचे ! काय एनर्जी आहे !! त्याची बरीच गाणी मस्त झाली पण मोरया मोरया कधीही नाही विसरणार मी!
मुग्धा.. इतक्या लहान वयातील तिची गाण्याची जाण अफलातून आहे. गातेही छान.. पण मला वैयक्तिक ती कधी नाही विशेष आवडली. तिचा आवाज बाकीच्या ४ मधे फार बालिश वाटायचा, आणि माझा तरी रसभंग व्हायचा.. अर्थात त्याला ती काहीच करू शकत नाही, वयच इतकं लहान आहे. पण तिने त्यावरही मेहनत घेतल्याचे जाणवते. शेवटची काही गाणी खूप मॅचुअर्ड गायली ती... तिचं राधाधर मधुमिलिंद हे गाणं फार लक्षात राहीले... :)
आणि कार्तिकी.. मुग्धाहुन किती मोठी आहे ही माहीत नाही नक्की मला.. पण १-२ वर्षांपेक्षा जास्त फरक नसेल दोघींत.. पण गाण्यात किती फरक ?? मला या गोष्टीचे कायम कौतुक वाटत आले. तिची गाण्याची समज, आणि मॅचुअरिटी अफलातून आहे! आत्मविश्वास तर आहा! गायला लागली की कधी कसलं टेन्शन नाही, जो खडा सुर लावते त्याला तोड नाही आहे.. मात्र हो.. पूर्वी अशुद्धा उच्चारांचा एक खडा असायचा कायम.. अलिकडच्या काळात मला जरा ते कमी झाल्यासारखे वाटले. ती मेहनत घेत असावी त्यावर.. नंतर तीने रोहीत कडुन धडे घेतले असावेत.. प्रत्येक गाणं तिचे सारेगमचा सेट गाजवून सोडायचे ! गाणं ऐकणार्‍याला इन्व्हॉल्व करून घेणं, अगदी आपल्या गाण्यावर नाचायला लावणे हे तिला पर्फेक्ट जमले होते!

मला तरी या कारणाने कार्तिकी प्रचंड आवडायची! पण ती जिंकणार नाही असे वाटायचे कारण तिचे उच्चार.. आणि ती जिंकली तर गायकवाड नावामुळे हा विचार अती धक्कादायक आहे! :(

पण असो.. जिंकली कार्तिकी! खूप आनंद झाला मला.. सर्वांना सांगितीक शिक्षणासाठी मदत मिळाली.. अगदी छोट्या गावांतून आलेल्या तिला,प्रथमेशला खूप फायदा होईल, ते दोघं करून घेतील असे वाटते..

एकंदरीत हे पर्व चांगलंच गाजलं! सारेगमला इतकी प्रसिद्धी(आणि बहुतेक पैसाही!) कधी मिळाली नव्हती! पुढचे पर्व त्यांनी कितीही भारी काढले तरी लोकं लिट्ल चॅंप्सना मिस करतीलच काही दिवस..
मला स्वत:ला खूप आनंद मिळाला.. खूप आश्चर्य वाटलं या मुलांचे गाणे ऐकून.. खूप खूप नवी जुनी माहीत नसलेली गाणी कळाली! मजा आली!! :)
Signature2
७ टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …