मुख्य सामग्रीवर वगळा

Into the wild (चित्रपट)

Into the wild

खूप पूर्वी कुठूनतरी कानावर पडलेले हे मुव्हीचे नाव.
रूतून बसले होते अगदी.
इनटू द वाईल्ड. काहीतरी वाईल्ड नाद आहे ह्या शब्दात.

नेटफ्लिक्सवर हा मुव्ही येऊन झाले असतील ४-६ महिने. पण तो लावावासा वाटेना. कायम पुढे, नंतर कधीतरी पाहू करत ढकलत गेले. ती मोमेंट सापडेना. एखादा नाजुक हिर्‍याचा सेट घालायला तुम्ही एखादी प्रेशस वेळच निवडाल ना? तसे होत गेले. माहित नाही का, पण मला ह्या मुव्हीच्या नावापासूनच खात्री होती की हा डायमंड सेट आहे. उगीच जेवता जेवता लावून ठेवायचा मुव्ही नाही.

एक दुपार सापडली. सापडली म्हणजे शोधत नव्हतेच तिला. त्या दुपारच्या निवांत वेळेने मला गाठले. अन कोणत्यातरी अनामिक ओढीने मी इनटू द वाईल्ड सुरू केला.




लॉर्ड बायरनचे शब्द स्क्रीनवर आले, अन अक्षरशः पॉझ करून बसले एक मिनिट. परत एकदा वाचले नीट, मोठ्यांदा उच्चारले ते शब्द..

There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar:
I love not man the less, but Nature more.

आणि सुरू झाला प्रवास, Into the wild..

Christopher McCandless ह्या मनस्वी तरूणाचा हा प्रवास लिखाणातून मांडणे कसे शक्य आहे? वेल, अगदीच ज्यांना माहित नाही त्यांच्यासाठी- ख्रिस, एक २२-२३ वर्षाचा मुलगा, अ‍ॅटलांटातील एका ख्यातनाम युनिव्हर्सिटीतून ग्रॅज्युएट होतो. पुढे हार्वर्डमधून लॉ करायचे आहे वगैरे आईबाबांना सांगतो. आणि आपल्याकडील सर्व मालमत्ता, पैसा, सर्व काही डोनेट करून गायब होतो. गायब कुठे होतो? तर तो निघतो भ्रमंतीला. आपल्या जुन्या कारमधून जातो जातो, फ्लॅश फ्लडमध्ये खराब झाल्यावर कार तशीच बेवारस सोडून देतो.. पैसे जाळतो.. चालत सुटतो.. नदीतून कनूइंग करत फिरतो.. रस्त्यावरच्या हिप्पीजना भेटतो.. त्यांच्याबरोबर समुद्रावर राहतो, गव्हाच्या शेतात काम करतो.. पुढील प्रवासाला लागेल इतपत पैसा मिळेल असेल लोइन्कम जॉब्स करतो.. भरपूर पुस्तके वाचत राहतो, लिहीत राहतो.. मोठ्या मोठ्या लेखकांचे शब्द/कोटस लोकांना ऐकवून दाखवतो..  कधी अकस्मात निघून जातो..  अर्थात तो त्याचे नाव ख्रिस नाही सांगत. अलेक्झांडर सुपरट्रॅम्प. फॅमिली? डोन्ट हॅव एनीमोअर. जो भेटेल त्याला ख्रिस आवडतो. ख्रिसला? त्याला तसं काही पडलेलं नसतं. त्याचे ध्येय एकच.. अलास्काला जाणे.

इतक्या एक्स्ट्रीम ठिकाणी राहायचा, हायकिंग करायचा अनुभव नसताना ख्रिस हे धाडस का करू पाहात आहे? हा निव्वळ वेडेपणा आहे का? मी एके ठिकाणी वाचले तसा, हा youthful innocence आहे की arrogant ignorance?
मुव्हीमध्ये खूप अंधुक असे रेफरन्सेस येतात, ख्रिसच्या आईबाबांच्या डॉमेस्टिक अ‍ॅब्युझ असलेल्या नात्याबद्दल, बाबांच्या अती डॉमिनेट करण्याच्या स्वभावाबद्दल, मटेरिअलिस्टीक - वस्तूंच्याच प्रेमात असल्याबद्दल... आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणाजे वडिलांच्या पूर्वीच्या लग्नाबद्दल - जे अजुनही टिकून आहे अशा. ह्या सर्वात संवेदनशील असलेला ख्रिस करपून निघतो. आपल्या पालकांबरोबरच्या ह्या आयुष्याला तो नाकारतो. पुढे वेनबरोबर पबमध्ये बसून जोरजोरात त्वेषाने केवळ 'सोसायटी', 'सोसायटी'... 'सो...सायटी' असे शिव्यांच्या आविर्भावात ओरडतो - नंतर कधीतरी म्हणतो, करीअर - हे तर २०व्या शतकातले फॅड आहे! - तेव्हा दिसते ती केवळ त्याला हवी असणारी ऑर्गॅनिक लाईफस्टाईल. स्वच्छंद आयुष्य - ज्यात पैसा, महागडे कपडे, गाड्या, डिग्र्या ह्यांचा अडसर नसून केवळ तुम्ही व निसर्ग आहात!



ख्रिस पुढे खरंच अलास्काला जातो. भर थंडीत! जिकडे तिकडे पांढरे बर्फाचे साम्राज्य असलेल्या अलास्कातील देनाली नॅशनल पार्कमध्ये. बरोबर केवळ एक हायकिंगची बॅगपॅक. असेच कोणीकोणी दिलेले काही उपयोगी पडेल असे सामान. जंगलातील कोणते झाडे व हर्ब्स खावीत्,न खावीत हे सांगणारे पुस्तक, १० पाउंड तांदूळ व डायरी अन पेन.

सोपं असेल असं राहणे? कितीही आईबाबांवर संतापून, त्या आयुष्याला वैतागून फिरतीवर निघाला असला तरी रोजच्या दिवसातील संकटं त्यानेच फेस केली. फळं, बेरीज खाऊन भूक भागवली.. हळूहळू शिकार करू लागला. मांस कसं टिकवायचे, शिजवायचे हे शिकला. आहे त्या परिस्थितीत टिकून राहणे, मार्गक्रमण करणे हे किती धैर्याचे काम आहे?



मी मुव्हीबद्दल काहीच न वाचल्याने, अगदी ही सत्यघटना आहे हेही मला काहीच माहित नसल्याने मुव्ही रूतून बसला खोल. आठवड्यापेक्षा जास्त काळ लोटला हा मुव्ही पाहून पण ख्रिस मध्येच समोर येतो. मला कणखर बनायला शिकवतो. परिस्थिती कितीही खराब असली तरी यु हॅव टू फील दॅट यु आर स्ट्राँग हे बजावतो. हॅपीनेस हा वस्तूंमध्ये नाही तर आजूबाजूला पसरला आहे हे शिकवतो. तो खूप फँटसीत रमणारा आहे का? सोसायटीला असं कोणी कसं फेकून देऊ शकतो? मी तर नाही करू शकणार असे. मुव्हीच्या कित्येक परीक्षणातून इतर लोकांनी लिहीले आहे, डॉमेस्टिक अ‍ॅब्युझ काय असतो माहित आहे का त्याला? त्याच्यातून पळून जाणं हे हिरोइक नसून त्या तसल्या परिस्थितीतही राहून राईज होणे हे हिरोईक आहे... इत्यादी. मला तसं नाही वाटले. ख्रिस मला पळपुटा नाही वाटला. त्याला त्याचे व्यक्तीमत्व आहे, त्याला तसे जगायचे होते म्हणून तो असा फिरला. त्याला त्याच्या पालकांचे आयुष्य अगदीच नकोसे झाले, पण जिथे जाईल तिथे त्याने स्वतःची फॅमिलीच तयार केली. ज्याला ज्याला भेटला, त्याला त्याला ख्रिस आपला वाटला, जवळचा वाटला.. इतका की तो निघाला की अगदी ओक्साबोक्शी रडू येईल इतपत जवळचा!

पूर्ण सिनेमात ख्रिस मला बर्‍यापैकी अलिप्त वाटला, परंतू मुव्ही संपता संपता ख्रिसलाही समजतेच की.. हॅपीनेस इज ओन्ली रिअल, व्हेन शेअर्ड!



टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

पुस्तकं आणि मी...

मी वाचायला शिकल्यापासून दिसेल ते वाचत आले आहे. खूप लहानपणी ज्योत्स्ना प्रकाशनाची बडबडगीते वगैरे पुस्तकं असायची. मग छोटी छोटी गोष्टीची पुस्तकं आली. गलिव्हरस ट्रॅव्हल्स आणि तत्सम मराठी अनुवाद होते छोटे. लहानपणीपासून पेपर पण वाचायचे. मग माझ्यासाठी स्पेशल पुस्तकं येऊ लागली. .मग चंपक,ठकठक, किशोर मासिक,  गोट्या, चिंगी, साने गुरूजींचा सेट असं होत होत मी भयानकच वाचनकिडा झाले. मग एेतिहासिक कादंबर्यांचे दिवस आले. स्वामी, मृत्युंजय, श्रीमान योगी ही पुस्कं कितीदा वाचली कोण जाणे. दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मृत्युंजय वाचणे हे रिच्युअल बनुन गेले होते. (कर्णावर मेजर क्रश होता त्या काळात.. 😅) मग कधीतरी महाभारताचे सर्व खंड वाचून काढले. तेव्हाच हळूहळू बाबांच्या इंग्रजी / मॅनेजमेंटच्या पुस्तकांकडे वळले.  आमच्या घरात बाबा सतत वाचत असायचे. गम्मत म्हणजे बाबा म्हणतात आधी ते काहीच वाचायचे नाहीत पण आईमुळे वाचू लागले वगैरे. तेव्हा गम्मत वाटलेली कारण आई कधीच पुस्तक वाचताना दिसली नव्हती. पण ५०एक क्लोज नातेवाईकांची आवकजावक असलेल्या घरात, आजीचे सर्व करून तसेच ९ते ६:३० डिफेन्सची नोकरी करुन तिला वाचन वगैरे शक्यच नव्ह…

तो पाऊस.. हा पाऊस..

फार सुंदर, अप्रतिम, संततधार, मुसळधार, धोधो वगैरे पाऊस पडतोय.
रवीवारपासून शुक्रवार पर्यंत.
रस्त्यावर तळी साचली आहेत..
जस्ट पुण्यातून परतल्यामुळे मला होमसिक वाटू नये म्हणूनच की काय असा पाऊस पडतोय. मी .. खिडकीपाशी बसून .. ते सर्व पाहतीय.. गेले ३ दिवस.. आणि पाहीन पुढील ३ दिवस.. पाऊस.. ! का मला वेड लागतं पाऊस पाहून काही कळत नाही!
माझ्या जीटॉकवर असणार्‍यांनी नक्कीच जानेवारीच्या सुमारास its raining! हे स्टेटस पाहीले असेल ! )
आता त्यात काय नाचायचे? पण होतो आनंद.. लहानपणी पाऊस पडला की आम्ही चौघं सगळे गाडीतून भटकायला निघायचो. घरून पापड्स, चिप्स वगैरे घेऊन मस्त गाणी ऐकत, पाषाण बिषाण या तेव्हाच्या लांब जागांना भटकून यायचो!
वाटेत भजी,समोसा, पिझ्झा बिझ्झाही खायचो ! बाबांना खरंतर पाऊस आवडत नाही. आई अन मी अत्यंत पाऊस वेड्या. दादाचे काय मत होते कोणास ठाऊक? पण त्याला भटकायला आवडत असेल कदाचित. बाबा मग, आम्हा सर्वांसाठी काढायचे गाडी. नाहीतर त्यांचा प्रेफरंस नक्कीच पांघरूण घेऊन झोपण्याला व नंतर उठून चहा भुरकण्याला असला असता.. पावसाळ्यात शाळेतून घरी येताना बर्‍याचदा धोधो पाऊस लागायचाच. त्यात मी, मानसी व विशाखा…

खेळ आणि मी

लहानपणीचे आठवतंय तेव्हापासून खेळ माझ्या आयुष्यातला आविभाज्य भाग आहे.
आमची पुण्यातील एरंडवणे भागातील पांडुरंग कॉलनी. २०-२५ सोसायट्या असलेली कॉलनी. अर्थात ७५-८०च्या दरम्यान इतक्या सोसायट्या नसणार. जेव्हा कर्वे रोड हा भाग जंगल होता, तेव्हा ह्या अशा निर्जनच भागात हळूहळू कुटुंबं जमू लागली व पांडुरंग कॉलनी वाढत गेली. त्या पहिल्या पिढीची मुलं ह्या नात्याने आमची माकडसेना प्रचंड होती तेव्हा. जिकडे तिकडे मुलंमुली.. एक माझ्या दादाच्या वयाचा गृप. तर एक माझ्या वयाचा. माझ्या दादाच्या वयाचा गृप प्रचंड मोठा होता. माझ्यात व दादामध्ये ७ वर्षाचे अंतर असल्याने अर्थात मी लिंबूटिंबू होते त्यांच्यासाठी. त्यांच्या खेळात मी नसायचे. पण पाहायचे त्यांचे खेळ. डबाऐसपैस(  ते 'द बॉय आय स्पाय यु' आहे हे नंतर कळले..) आणि अजुन काहीतरी गेम्स खेळायचे. आम्ही मात्र तेव्हा पळापळी, पकडापकडी, टिपरी पाणी खेळण्यात मग्न. कितीतरी वर्षं अन कितीतरी प्रमाणात एन्जॉय केले मी टिपरी पाणी खेळणे! माय गॉड!  मग हळूहळू आमच्या गृपमधील मुलं इतर खेळ खेळू लागली. आमच्या गृपातदेखील मी लहानच.(गजू-चिंटू, आदित्य, स्नेहल अन मी हा आमचा ग्रुप). …