३० जुलै, २००८

भुकंप .. !

लॉस एंजिलिस मधे काल दुपारी ११.४५ च्या दरम्यान ५.४ रिश्टर स्केलचा भुकंप झाला.. (आधी ५.८ म्हटले, नंतर ५.६,५.४ करत आता ५.४ म्हणत आहेत.. हे कसे, माहीत नाही!) जीवितहानी काही झाली नाही, तसेच काही ठीकाणी तुरळक वित्तहानी झाली.. कमीत कमी नुकसान होण्याचे श्रेय नक्कीच इथल्या ’अर्थक्वेक रेझिस्टंट’ घरांना जाते..
मिपा वर पिडाकाकांनी हा भुकंपावर लेख लिहीला.. त्याप्रमाणेच मी ही इथे माझ्या शब्दात तो अनुभव मांडते..

माझा इथलाच काय आयुष्यातला पहीला धरणीकंप.. :) भारतात व्हायचे तेव्हा अस्मादीक झोपलेले असल्यामुळे कधिही कळला नाही.. इथे आज, सकाळी मस्त उशीरा उठून मिपावर टीपी करत बसले होते तर तासाभरात धबधब्धब आवाज्,सोफा,खिडक्या,दारं,झुंबरं, दिवे सगळं काही हलतंय , उठून उभी राहीले तर माझ्यासकट खालची जमीन, आख्खं घर हलतयं हा अनुभव अतिशय स्केरी होता!! असा भुकंप मी भारतात नाही अनुभवला.. कदाचित लाकडाची घरं असल्यामुळे असेल, पण सगळं घर लोकल मधे ठेवल्यासारखं हलत होते.. मी थरथर कापत होते लिटरली..प्रचंड सैरभैर झाले.. त्यातुन वरून्,शेजारून लोकं बाहेर येण्यासाठी पळत सुटली होती, त्याचाही आवाज होत होता.. कशी बशी दारा पर्यंत आले, तर तोपर्यंत भुकंप बंद झाला होता.. मग बसले घरातच.. नवर्‍याला फोन करायचा प्रयत्न केला.. पण नेटवर्क ढपलं होतं.. अजुन १०-१५ सेकंद्स जरी चालू राहीला असता भुकंप तर मी रडायला लागले असते फॉर श्युअर.. पण नशिबाने नवरा पण ऑफीसातून लगेच घरी आला.. आणि एकदाचे हुश्श वाटले.. पुढे अर्धा तासतरी मी कापत होते.. आयुष्यात प्रथम मी इतकी घाबरले.. घर कोसळतंय की काय सुद्धा वाटलं.. पण ठीके, आता एकदा इथला भुकंप कळल्यावर नेक्स्ट टाईम नाही काही टेन्शन येणार.. पिडाकाकांसकट सगळ्या कॅलीफॉर्निया-स्थित आप्तेष्टांनी प्रेमानी हेच सांगितलं 'वेल्कम टू कॅलिफॉर्निया'.. त्यावरून हे असं होतंच राहतं असं दिसतं! :) तेव्हा पुढल्या वेळेस पहील्याप्रथम बाहेर पळीन! :)
Signature2

२२ जुलै, २००८

The Goal !

सद्ध्या पुस्तक वाचनामध्ये ’द गोल’ चालू आहे.. अमेझिंग पुस्तक! प्रत्येकाने वाचावे असं..

थोडक्यात कथा अशी, एक मॅन्युफॅक्चरींग प्लॅन्ट जो अजिबातच नफा करत नसतो.. नफा कसला, प्रत्येक शिपमेंट किमान ४० आठवडे लांबलेली..! खरंतर तसं सगळं व्यवस्थित चालू आहे.. पण तरीही शिपमेंट उशीराच.. कधी हवे ते मटेरिअल उपलब्ध नाही,तर कधी नको असलेल्या मटेरिअल्स्चा ढीग होतोय! थोडक्यात गोष्टी वेळच्या वेळी होत नाहीत.. त्यातच त्या प्लॅन्ट मॅनेजरला डेडलाईन मिळते.. ३ महीन्यात काही सुधारणा नाही दिसल्या तर प्लॅन्ट बंद होणार.. एखादा माणूस असता तर सरळ, नवीन जॉब शोधून गप्प बसला असता.. पण मग तो नायक कसला? अलेक्स असं नाही करत.. तो मनापासून अगदी सर्व पणाला लावून तो प्लॅन्ट नफा कसा देईल याचा विचार करतो.. काय चुका होत आहेत.. त्या कशा सुधारता येतील वगैरे.. तो, त्याची टीम आणि अलेक्सचा फीजिक्सचा प्रोफ. जोआन.. ही मेन लोकं या पुस्तकातली.. जोआन प्रश्न विचारणार, काही बेसीक गोष्टी सांगणार.. पण डीरेक्ट प्रश्नाचं उत्तर कधीच नाही देणार.. अलेक्सला विचार करायला लावणार.. अलेक्सदेखील ज्या पद्धतीने ते प्रश्न सोडवतो..(मुलाच्या कॅम्पिंग मधे) ते सर्व अफलातून आहे! वाचलीच पाहीजे ती थॉट प्रोसेस!

फर्स्ट इयर ला असताना वाचलेले हे पुस्तक.. तेव्हा बॉटलनेक म्हणजे काय तेदेखील कळत नव्हतं तेव्हा वाचलेलं.. पण तरी देखील शेवटपर्यंत वाचलं.. इतकं इंटरेस्टींग.. त्यानंतर ३ वेळा वाचलं.. दर वेळेला काही नवीन गोष्टी कळत गेल्या.. नव्याने उभारी मिळाली.. परवा इथे आल्यावर पहीलं पुस्तक विकत घेतलं ते हेच! बाबांकडे आहे हे पुस्तक.. पण माझ्या पण संग्रही पाहीजे म्हणून घेतलं.. वाचताना इतकं रिलेट करू शकले..की विकत घेतल्याचं चिज झालं..

पुस्तकात शेवटी काय होतं ते महत्वाचं नाही.. नायक आहे म्हटल्यावर तो यशस्वी होणारच.. पण कसा? त्या मागे त्याने काय कष्ट घेतले.. कसा विचार केला.. हे महत्वाचे.. सगळ्यात महत्वाची ऍटीट्युड! ’नमस्ते लंडन’ मधे अक्षयकुमार म्हणतो तसं, जोपर्यंत तुम्ही खरंच हरत नाही तो पर्यंत तुम्ही जिंकू शकता.. अगदी हेच विचार यात मांडले आहेत.. चिकाटी,जिद्द,रिस्क घेण्याची क्षमता,कष्ट असतील तर तुम्ही जिंकणारच!

मला स्वतःला खूप काही शिकण्यासारखं मिळतं हे पुस्तक वाचून.. तुम्हालाही आवडेल.. जरूर वाचावे असं पुस्तक!
Signature2

१ जुलै, २००८

Women of Tilonia...

हे असं भारतात आणि तेही राजस्थानातल्या एका खेड्यात होऊ शकतं हे मला खरंच वाटत नाहीये! बेअरफुट सोल्जर्स ऑफ तिलोनिया हा लेख वाचून कोणालाही असेच वाटेल..
ज्या गावात बसदेखील येत नाही, अशा शहरीकरणाचा अजिबातच संबंध नसलेल्या अजमेर जिल्ह्यातील ’तिलोनीया’ या गावातील अर्ध-शिक्षित अथवा अशिक्षित महीलांना बरोबर घेऊन काढलेलं हे कॉलेज, बेअरफुट कॉलेज!
येथील बायकांना काय काय येत असावं? पूर्वी घुंघट घेऊन बसायच्या त्या या बायका आता, सोलर एनर्जीवर, कुकर,कंप्युटर, ई गोष्टी स्वतः बनवतात!! या बायकांच काम काय विचारले तर इलेक्ट्रॉनि्क सर्कीट्स, सोलर चार्जर बनवणं हे कॉमन उत्तर असेल.. इतकंच नव्हे तर या कॉलेजच्या इमारती देखील याच बायकांनी बांधल्या आहेत! या अशिक्षित महीलांना असं संपूर्णपणे स्वयंसिद्ध बनवलंय,यावर्षीचा 'Ashden award for sustainable energy’ हा पुरस्कार मिळालेले डॉ. बंकर रॉय यांनी सुरू केलेल्या बेअरफुट कॉलेजनी..!!
संपूर्ण माहीती वर दिलेल्या लिंक मधे मिळेलच.. पण इथे या अविश्वसनीय प्रकाराबद्द्ल माहीती दिल्याशिवाय राहवले नाही!

ह्म्म.. स्वातंत्र्य मिळून ६० वर्ष उलटून गेल्यावर खरंतर अशा बातम्या अविश्वसनिय वाटू नयेत.. पण वाटतात.. आपल्या भारतात चांगलं काही होत असेल असं कधी कधी वाटतंच नाही.. आसपासचा गोंधळ,करप्शन, गलिच्छ राजकारणं, वाढती लोकसंख्या,त्यामुळे असलेली अस्वच्छता या आणि असल्याच गोष्टी नजरेत भरतात.. परंतू ही बातमी वाचून बोलती बंद झाली.. रादर मला माझीच लाज वाटली.. या अर्धशिक्षित बायका काय काय करत आहेत.. स्वतः तर स्वयंपूर्ण झाल्याच, पण गावाला देखील वीज, आणि सोलर कुकर बनवून वगैरे देतात.. आणि आपण किती छोट्या गोष्टींचा बाऊ करत बसतो, किंवा छोट्या-छोट्या गोष्टींनी नाउमेद होतो.. त्या बायकांना किती त्रास सहन करावा लागला असेल? गावातून किती विरोध झाला असेल.. ! पण तरी त्या पुढे जात आहेत.. स्वतः काहीतरी बनत आहेत.. खूप इन्पायरींग वाटलं हे वाचून..सगळ्यांनी वाचावं असा लेख आहे, आणि ती गोष्ट आहे! पण आपली प्रसार-माध्यमं याची दखल घेतील तर लोकांना हे कळेल.. या लेखातले हे वाक्य वाचून फार वाईट वाटले.. "वर्षातून दोनदा या संसदेचं तिलोनियाला अधिवेशन असतं. हे अधिवेशन बघायला सगळ्या रात्रशाळांतील विद्यार्थी तर असतातच, पण जगभरातून पत्रकार व वृत्तवाहिन्यांचे प्रतिनिधी येतात. गेल्या वर्षी या अधिवेशनाचं थेट प्रक्षेपण इंग्लंड, फ्रांस व इटलीमध्ये केलं गेलं. आपल्याकडे त्यावेळी ऐश्वर्या रायचं कुठल्या वडा-पिंपळाशी लागलेलं लग्न गाजत होतं."

असो.. ब्लॉगविश्वाने हे वाचावं म्हणून आवर्जून या लेखाचा इथे मी उल्लेख करत आहे.. आपल्या परीने असं काही करता आलं तर अजुनंच बरं!!

जाताजाता, खालील व्हीडीओ पाहा.. तिथेच काम करणार्‍या एका बाईबद्द्ल आहे.. युट्युब वर Women of tilonia नावाने सर्च मारला तरी बरेच व्हीडीओ दिसतात..





Signature2